Αποχαιρέτα την άϋλη αυθυπαρξία σου.

Για την ακρίβεια αποχαιρέτα πολλά πράγματα μαζί με αυτήν. Όχι μόνο τα υλικά που βλέπεις να σου στερούν, αλλά και εκείνα τα κοπιασμένα ιδεώδη που κάποτε υποσχέθηκες να διαφυλάξεις. Αποχαιρέτα τη δομή που ήξερες και μάθε να ζεις μέσα σε νέα δεδομένα. Φτιάξε νέες αντιλήψεις και διαμόρφωσε νέες απόψεις. Όχι, και καλές να ήταν οι προηγούμενες δε ξέρω που μπορείς να τις τοποθετήσεις. Όταν βλέπεις την αλλαγή στον κόσμο γύρω σου, το μόνο που θέλεις είναι να την ακολουθήσεις. Να είσαι και συ στα trends πρωτοστάτης και εμπνευστής. Χαζούλι. Για να εμπνεύσεις κάποιον άλλο, πρέπει πρώτα να μάθεις τι είναι η έμπνευση, να μάθεις να την αναγνωρίζεις στο συναίσθημα εκείνο που σου λέει: "μεγάλε, αυτό είναι θησαυρός!", να μάθεις να την εξυψώνεις μέσα από την κατάντια της και να της δίνεις χρώμα αρκετό για να φανεί σοβαρή και αξιόπιστη, μα συνάμα δυνατή και φρέσκια. Η έμπνευση είναι δύναμη, πλάθει και αναπλάθεται, αφυπνίζει συνειδήσεις χρόνια υπνωτισμένες και ανανεώνει εκείνες που δέχονται πολλά με το ανοιχτό τους πνεύμα και ανέχονται λιγότερα για να μην το ευτελίσουν-το πνεύμα. Η έμπνευση μπορεί να είναι τα λόγια ενός ανθρώπου, μία πράξη μεγαλοψυχίας χωμένη μέσα στη μικροπρέπεια της καθημερινότητας μας, μία ανάγκη αποσύνδεσης από τα τετριμμένα του κόσμου, μία ελπίδα αλλαγής και μία προσμονή αδικαιολόγητη για αυτό που κάποτε πίστευες πως θέλεις. Για να δώσεις σπίθες στο βλέμμα κάποιου, για να τον πείσεις να δει την καλύτερη οπτική σου, για να του φυτέψεις κίνητρα αισιοδοξίας μέσα στο κεφάλι, για να παραμερίσεις φόβους και αδυναμίες, εμπόδια και αδιαφορίες πρέπει να ξέρεις μέσα σου πως είσαι συν-υπεύθυνος για ότι "παίζει γύρω σου". 

Αν η κοινωνία σου, άδεια από έμπνευση και ανθρώπους που τη φέρουν και τη μοιράζουν με το γνωστό "πάρε να χεις άνθρωπε", έχει πέσει στο επίπεδο της αποσάθρωσης, οπότε δέχεται τα πάντα στωικά, αφήνοντας το αδιάφορο σφύριγμα μίας υποτυπώδους δήθεν ψευτοαντίδρασης, τότε λίγα μπορείς να κάνεις για να την κατανοήσεις και πολλά περισσότερα για να τη βοηθήσεις. Δεν είναι η φυγή η λύση που ζητά το πρόβλημα σου. Δεν είναι η φυγή αυτή που θα μειώσει την ταπείνωση που νιώθεις για την κατεστραμένη κοινωνία σου, που θυμίζει αυτόχειρα με δολοφονικές παράλληλα τάσεις. Αν η κοινωνία σου έχει χάσει τον παλμό και την ταυτότητά της, γιατί πρέπει να παρασύρει και σένα στην καταστροφή της, γιατί να σε σκοτώσει μαζί της; Ξεχνάς πως εσύ μπορείς να την αλλάξεις; Γιατί η παθητική σου στάση εμπνέει περισσότερο; Γιατί αυτό που σε προσβάλλει το ξεπερνάς ατάραχος; Γιατί μαθαίνεις να ανέχεσαι τη βλακεία του κόσμου γύρω σου, αλλά ισχυρίζεσαι με θέρμη πως δε μπορείς τους βλάκες; Ποιος μηχανισμός σε κινεί και νιώθεις ασφαλής μέσα σε ένα χώρο όπου όλα όσα μετράνε καταλήγουν να μην έχουν αξία; Αν έχεις γνώμη, αν έχεις όρεξη, αν έχεις έμπνευση να μοιράσεις δεξιά και αριστερά, χωρίς να σε νοιάζει τι κρύβει η κάθε πλευρά, τότε κάνε ότι σου λέει ο Ελύτης:

Πιάσε 

 

το 

 

ΠΡΕΠΕΙ  

 

από 

 

το 

 

ιώτα 

 

και 

 

γδάρε 

 

το 

 

ίσαμε 

 

το 

 

πι 

.

"Γιατί ο ουρανός είναι ένας. Το ζήτημα είναι από που το βλέπει κανείς."

 

 

Αναλύοντας τη μονοτονία του πράγματος.

Καμιά φορά, και ειδικά τις φθινοπωρινές μέρες που όλα μοιάζουν να αρχίζουν ξανά χωρίς να υπάρχει ωστόσο κάποιο επίσημο τέλος πέρα από κείνο του καλοκαιριού, τα πράγματα φαίνονται βαριά και ασαφή, μονότονα και άσκοπα. Δε θα μπορούσα να πω πληκτικά και βαρετά, καθώς ακόμη και αυτές οι ασαφείς μονοτονίες κάπως απασχολούν και προβληματίζουν το μυαλό, σου τρώνε χρόνο, ρουφούν ενέργεια και διάθεση. Δε θα μπορούσα να συνεχίσω και χωρίς να εξηγήσω λοιπόν, καταρχάς τι εννοώ με τη γενική αναφορά στα "πράγματα" και επιπλέον τι προσδιορίζει τη μονοτονία τους και πως μπορεί κανείς να αναλύσει και τα δύο. Αν δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει...

Τα πράγματα. Είναι γενικό μιας και είναι η αποτύπωση όσων τραβάει κανείς καθημερινά. Κατάσταση, πρόβλημα, συνθήκη, γεγονός, εμπειρία, βίωμα. Όλα μπορούν να μπουν κάτω από την λέξη. Όλα, ακόμη και τα συναισθήματα. Αν μάθεις να τα αγνοείς, μπορείς να τα θεωρείς "πράγματα". Φαντάσου λοιπόν μία κατάσταση, η οποία υπό κανονικές συνθήκες διαθέτει συναισθήματα. Όταν αυτά ξεφουσκώσουν τι σου μένει;;; Δε ξέρω πως το περιγράφεις εσύ. Ένα μόνο ουσιαστικό μου έρχεται κατά νου και αυτό με βολεύει. Σου μένει ένα απροσδιόριστο κρύο και αδιάφορο πράγμα. Φαντάσου μία κατάσταση πεπερασμένη σε χρόνο κοντινό, αλλά όχι τόσο, ώστε να θυμάσαι λεπτομέρειες και πρόσωπα. Σε τι διαφέρει αυτή η κατάσταση-ανάμνηση από μία φωτογραφία;;; Σε τίποτα θα έλεγα. Είναι ένα από τα πράγματα που κουβαλάμε μέσα μας. Οι αναμνήσεις.

Η μονοτονία είναι εκείνη η αδιάφορη αντιμετώπιση που αφιερώνουμε σε όσα κανονικά θα έπρεπε να θεωρούμε πολύτιμα και μοναδικά. Εκείνη η ξενέρωτη και παθητική στάση που τα μετατρέπει σε δεδομένα και "δεύτερα". Δεύτερα σε προτεραιότητα, δεύτερα στη σκέψη μας, δεύτερα στη ζωή μας, δεύτερα γιατί ποτέ δε μάθαμε την αξία τους, δεύτερα γιατί η αξία τους ήταν πολλή μεγαλύτερη από όση μπορούσαμε να αντέξουμε. Και το βλέπουμε εκ των υστέρων. Πολύ πιο αργά απ ότι θα έπρεπε. Όταν τα πράγματα έχουν αναλυθεί τόσο μέσα στο κεφάλι μας, που πια η μονοτονία της φύσης τους είναι μία υπενθύμιση του λάθους που κάναμε. Και μάλλον, μία προειδοποίηση του λάθους που ΘΑ ξανακάνουμε.

Ίσως, αυτή η ψυχρή μονοτονία να μας άφηνε ήσυχους, να κάνουμε εκείνο το κάτι καλύτερο που ίσως θα μπορούσαμε, αν πίστευε πως θα το αντιμετωπίζαμε όχι σαν ένα ακόμη πράγμα, αλλά σαν να είναι ότι καλύτερο μας έχει τύχει...

Βλέπεις ακόμη και αυτή, διατηρεί τις αποστάσεις και τις επιφυλάξεις που εμείς ξεχάσαμε.

Όταν ακόμη και η αγάπη δεν είναι αρκετή, τί μπορεί να κάνει κάποιον σημαντικό για μας;

Δεν είναι τίποτα δύσκολο. Για κανέναν άνθρωπο. Γενικά η ανθρωπινή φύση διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες και αμέτρητες αδυναμίες. Δεν έχει μέτρο, δεν έχει όρια από τη φύση της και κανείς δε μπορεί να την εμποδίσει. Παρά μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος. Αυτός που κοινωνικά ορμώμενος και συλλογικά σκεπτόμενος- χωρίς πραγματικά να το πιστεύει- θέτει όρια και όρους, δίνει όρκους και υποσχέσεις και τηρεί πολύ λιγότερα από αυτά που και ο πιο δύσπιστος θα είχε υπολογίσει. Ο άνθρωπος δεν έχει όρια, για αυτό έχει εφοδιαστεί με λογική ικανή να κάνει τα πάντα και συναισθήματα ισχυρά και έντονα, τόσο ώστε να κάνουν την πανίσχυρη λογική κομματάκια. Οι άνθρωποι δεν έχουν αίσθηση του μέτρου γι αυτό και αναπτύσσουν δυσανάλογα τα συναισθήματα και κατασκευάζουν αξίες και ιδανικά που υποβαθμίζουν τα συναισθήματα και τις αρετές των συνανθρώπων τους. Δεν το κάνουν με κακή πρόθεση. Απλώς η έλλειψη μέτρου αλλοιώνει την κριτική και αυτοκριτική τους διάθεση. Η αλήθεια είναι ότι κανένας άνθρωπος δεν επιθυμεί να κρίνει τον εαυτό του. Τουλάχιστον όχι αρνητικά.  Και δεν επιθυμεί και οι άλλοι να κάνουν κάτι τέτοιο για αυτόν, χωρίς όμως αυτό να στέκεται εμπόδιο στη δική του αυστηρότατη κριτική για τους άλλους.

Έτσι γεννιούνται οι άνθρωποι που κατά βάθος είναι πάντα μόνοι. Ξέρεις, τι είναι χειρότερο από έναν άνθρωπο μόνο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους;

Η κοινωνία δομήθηκε χωρίς ουσιαστικό σχέδιο και αν υπήρξε κάποτε η ανάγκη για ένα κοινωνικό συμβόλαιο είναι γιατί υπήρξε μεταξύ των ίδιων έλλογων όντων η σιωπηρή συμφωνία διατήρησης μίας φρούδας αλλά τόσο όμορφης ελπίδας. Είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρχει κανείς με άλλους. Και είναι δύσκολο, παρά την αρχική μου τοποθέτηση την οποία σε λίγο θα στηρίξω ακράδαντα, γιατί υπάρχουν δισεκατομμύρια (6 και κάτι για την ακρίβεια) είδη ανθρώπων. Αν η μοναδικότητα του ανθρώπου είναι τόσο σημαντική γιατί ο άνθρωπος από μόνος του παύει να φέρει τη σημαντικότητα που του αξίζει; Την αποβάλλει μόνος του με τη συμπεριφορά και τη στάση του απέναντι στους υπόλοιπους ανθρώπους και απλώς λαμβάνει ότι του αναλογεί ως αντάλλαγμα ή οι άλλοι έχουν χάσει τον τρόπο υπολογισμού; Τι θα πει πως η αγάπη δεν είναι το κριτήριο για όλους; Ασφαλώς και δεν είναι. Αλλά τι μπορεί να είναι πιο ισχυρό από την αγάπη μετά από αυτή την παραδοχή; Αν ισχυριστούμε ότι τα χρήματα, τα υλικά αγαθά ή η δόξα και η προσωπική ματαιοδοξία του καθενός είναι ισχυρότερα από την αγάπη θα πρέπει να τα αποσυνδέσουμε από τον άνθρωπο (από τη ρομαντική εκδοχή της έννοιας του ανθρώπου) και τότε θα πρέπει να αποσυνδέσουμε και τον ίδιο τον άνθρωπο. Το θέλουμε; Το αντέχουμε;

Η μοναξιά δεν είναι άσχημη όταν είναι προσωπική επιλογή. Είναι άσχημη όταν προκύπτει μέσα από μία άτσαλη πορεία προς την επίτευξη στόχων και ικανοποίηση αναγκών. Πότε αλήθεια έπαψαν οι γύρω μας να μας νοιάζουν; Είναι σημαντικοί για μας επειδή μας το ζητά η συνήθεια που έχει ριζώσει μέσα μας με τον καιρό ή επειδή όντως βρίσκουμε σε αυτούς κάτι που μας κάνει καλύτερους, πιο ευτυχισμένους, πιο ασφαλείς, ή ότι άλλο στον υπερθετικό βαθμό του; Και αν ισχύει το δεύτερο, εμείς τι κάνουμε για να είμαστε σημαντικοί για εκείνους που μας ενδιαφέρουν πραγματικά;

Το λάθος είναι ότι θεωρούμε την αγάπη δύσκολη, ενώ τίποτα δεν είναι δύσκολο. Είμαστε κατά βάθος πολύ πιο κοντά απ όσο νομίζουμε. Δεν πήγε στραβά το κοινωνικό μας συμβόλαιο. Στραβή είναι η οπτική από την οποία το κοιτάζουμε. Και το σημαντικότερο όλων, είναι ότι πάψαμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο στα μάτια.

Η αλήθεια είναι πως ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι χειρότερο από έναν άνθρωπο μόνο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους.

Όταν φεύγει το καλοκαίρι...

σου μένουν όμορφες και άσχημες αναμνήσεις. Για πολλούς το φετινό καλοκαίρι δεν κύλησε τόσο ευοίωνα όσο είχαν προμηνύσει τα ζώδια και οι ωροσκόποι. Άλλοι βίωσαν την κρίση λίγο πιο οδυνηρά, άλλοι αναγκάστηκαν να φύγουν εις τας Ευρώπας άρον άρον, μερικοί χώρισαν λίγο πριν ή και κατά τη διάρκεια, κάποιοι αναγκάστηκαν να μείνουν στην πόλη για δουλειές και ορισμένοι είχαν λογής λογής ασθένειες να θεραπεύσουν. Όσοι έμειναν πίσω, για όποιο λόγο, είχαν και μία σχεδόν άδεια πόλη να κυκλοφορήσουν. Φίλοι και γνωστοί χωρίς υποχρεώσεις την κοπανάνε στις κοντινότερες παραλίες ή εξορμούν ακόμη στα νησιά μας και το μόνο που τους φέρνει κοντά μας είναι οι εκατοντάδες φωτογραφίες που ανεβάζουν. Κυκλοφορεί λοιπόν κανείς μόνος, τα μαγαζιά και οι καφετέριες κλειστά ειδικά τον Αύγουστο, στα λεωφορεία άδειες θέσεις, στο σινεμά άδειες αίθουσες, πάρκινγκ τόσα, όσα χρειάζονται για να μετακινεί κανείς το αυτοκίνητο ανά δέκα λεπτά, υπηρεσίες σε υπό-λειτουργία και ζέστη. Αφόρητη ζέστη, ειδικά αν βλέπει κανείς τη θάλασσα μόνο συμπτωματικά και από απόσταση.

Αυτά είναι τα άσχημα συνήθως...

Τις περισσότερες φορές τα καλοκαίρια είναι γεμάτα έρωτα και βουτιές. Αγκαλιές και κοκτέιλ στις παραλίες, ρακέτες που κάνουν ανυπόφορο θόρυβο και σε κάνουν να νιώθεις πρωταθλητής στα 100 χτυπήματα. Ήλιος και φεγγάρια, παγωτά σε κυπελλάκια και φοίνικες για να κάθεσαι από κάτω και να τα τρως. Εκτός αν ξεχαστεις απ τα φιλιά και σου λιώσει. Κύματα και βιβλία γεμάτα άμμο στις σελίδες ακόμη και αν διάβασες μόνο τις 17 πρώτες. Τραγουδάς χωρίς λόγο και χορεύεις σε κάθε στίχο.

Όταν φεύγει το καλοκαίρι καμιά φορά τυχαίνει να έρχονται οι διακοπές. Και αν είσαι τυχερός κάνεις πολλά περισσότερα. Δεν είναι ανάγκη να κάνεις λίστα. Δε χρειάζεται να κάνεις πρόγραμμα. Καμιά φορά δε χρειάζεται καν να κάνεις κράτηση. Το μόνο που χρειάζεται είναι καλή παρέα και ακόμη καλύτερη διάθεση. Πακετάρω λοιπόν την καλύτερη διάθεση μου και μέχρι το Σεπτέμβριο αποχαιρετώ τις περίπλοκες σκέψεις και οτιδήποτε άλλο περιττό!

Arrivederla :-)

Δεν υπάρχουν συμβιβασμοί.

Λάθη. Γίνονται πολύ εύκολα. Με πονηριά ή με απεριόριστη τσαχπινιά. Τα επαναλαμβάνουμε διαρκώς με άνεση και προσωρινή, επιλεκτική σχεδόν αμνησία για να μπορούμε έτσι μετά να τα δικαιολογήσουμε...Είναι σχεδόν αμέτρητα και προκύπτουν μέσα από ποικίλους συνδυασμούς. Είναι συνήθως εύκολο να τα συγχωρήσει κανείς αν αποδεχθεί πρώτα το γεγονός ότι πρέπει να παραμερίσει τον εγωισμό του. Το τελευταίο είναι ανέφικτο ωστόσο.

Ψέμματα. Λέγονται πολύ εύκολα. Με καλοσύνη και χαμόγελο στα χείλη. Τα επαναλαμβάνουμε διαρκώς γιατί τα βρίσκουμε πολύ πετυχημένα για τα θάψουμε στη λήθη της ειλικρίνειας με την πρώτη χρήση τους. Ο ψεύτης εξάλλου, πάντα θεωρεί τον εαυτό του μαέστρο σε ένα τέλειο έγκλημα. Είναι αμέτρητα και καμουφλαρισμένα. Συνήθως, οι μετριότητες του είδους πέφτουν στο πεδίο της μάχης. Αδικοχαμένα ψέμματα. Υπάρχουν δύο κατηγορίες: τα ψέμματα που δε χρειάζεται να συγχωρεθούν - αφού ποτέ δεν έμαθε κανείς και εκείνα που δε συγχωρούνται με τίποτα - εξαιρώ τα ψέμματα που συγχωρεί κανείς, αυτά μπορώ να τα κατατάξω σε πολλές άλλες κατηγορίες...

Το μεγαλύτερο ψέμα δεν είναι λέξη, δεν είναι συναίσθημα. Είναι κρυμμένο σε ένα βλέμμα. Είναι το ψέμα στο οποίο ζεις. Να νομίζεις ότι θέλεις κάτι. Να νομίζεις ότι θέλεις να είσαι κάπου ή κάποιος/α άλλος/η. Και τελικά αυτό το ψέμα φτάνει για να σε καταπνίξει. Γιατί αυτό που σε τρώει είναι το ψέμα που έχεις πείσει τον εαυτό σου να αποδεχτεί. Και εκείνος το κάνει, σε ακούει και μαθαίνει να αποδέχεται, να συγχωρεί και να κάνει βίωμα το ψέμα σου. Και εσύ το βλέπεις άνθρωπε, πως έτσι δεν αντέχεις να ζεις. Το ξέρεις πως χάνεις αυτό που στα αλήθεια είσαι. Μπερδεύεσαι. Βλέπεις τους γύρω σου να είναι αυτό που ήσουν. Και ζηλεύεις. Τους ακούς να θέλουν να σε πείσουν ότι πρέπει να γίνεις ξανά όπως και εκείνοι. Σε καμαρώνουν εκεί που φτάνεις και μετά σε τραβάνε κάτω. Για να είστε μαζί βρε.
Μπορείς να κάνεις αυτό που κάνεις. Να συνεχίσεις το ψέμα σου. Να ζήσεις happily ever after μέσα σε αυτό. Και θα είσαι καλά. Εκτός από "μέσα σου". Εκεί δε ξέρω πως θα είσαι. Οι άνθρωποι μπορεί να μην αλλάζουν, αλλά διαφέρουν τόσο πολύ που οι προβλέψεις είναι αδύνατες. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ότι θελήσει. Μπορεί να είναι και απλώς αυτό που είναι. Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Εκτός από εκείνους που αγαπούν και αντέχουν τον εαυτό τους. Μην προσπαθείς να είσαι εκείνο που δε μπορείς να αντέξεις. Δεν υπάρχουν συμβιβασμοί. Μόνο υποβιβασμοί.

The delete project

Είναι πολύ απλό και πολύ γοητευτικό. Όχι τόσο το να μπορεί κανείς να ξεχνάει ή να συγχωρεί. Αυτά δεν τα θεωρώ καν εφικτά. Είναι πολύ ισχυρό και αναζωογονητικό να μπορεί κανείς να βρίσκει τα λάθη στη ζωή του και να τα αφαιρεί με ένα "κλικ". Να μαζεύει τα σκουπίδια που χε συγκεντρώσει και να ξέρει πως να τα ξεφορτωθεί. Να αλλάζει όσα τον πληγώνουν και να βελτιώνει εκείνα που πλήγωσαν κάποτε τους άλλους τριγύρω. Είναι βολικό να φεύγεις. Είναι χρήσιμο να ξέρεις γιατί έφυγες. Είναι έξυπνο να ξέρεις ότι δεν πρέπει να ξαναγυρίσεις. Είναι γνωστό ότι εκεί που φτύνεις, δεν τρως. Και αν έφαγες κάποτε και συ από λαιμαργία ή περιέργεια, θα ξέρεις πια ότι δεν είναι και τόσο νόστιμο.

Γιατί να βγάλεις κάποιον ή κάτι από τη ζωή σου; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί ξεκινάς με 5 παιδικούς φίλους -λέμε τώρα- που σε ακολουθούν χρόνια, σ' αγαπούν για πάντα, σου μιλάνε ασταμάτητα και σε θυμούνται ακόμη και τα ξημερώματα και καταλήγεις με 100 γνωστούς που σε πρήζουν σπάνια, τα πίνετε μέρα παρά μέρα με εντυπωσιακή ροή συγκέντρωσης και εναλλαγής τους και καμιά φορά σου τηλεφωνούν και για να μάθουν νέα σου; Αν είσαι τυχερός θα έχεις ακόμη εκείνους τους 5 παιδικούς φίλους και θα νιώθεις μία παράξενη σιγουριά και ασφάλεια όταν πίνεις καφέ μαζί τους. Αν πάλι είσαι λιγότερο ευνοημένος από την τύχη, μάλλον αυτοί οι 100 θα έχουν γίνει 1000 και θα ανανεώνονται με κάθε νέα δραστηριότητά σου. Θα είναι πάντα σαν να κάνεις μία καινούρια αρχή. Θα είναι πάντα γεμάτοι ενδιαφέροντα πράγματα οι τύποι που σε προσεγγίζουν. Θα είναι πολύ χαρούμενοι και πολύ διασκεδαστικοί οι νέοι σου φίλοι. Οι αχώριστοι από το πρώτο ποτάκι! Και αρκετοί θα είναι και πολύ καλοί. Όντως. Μερικοί θα σου μείνουν και για κάτι περισσότερο από μερικά τσιγάρα ή δύο τρεις κρασοκατανύξεις.

Δεν το λες και μεγάλη ατυχία. Είναι σαν να κάνεις μακροχρόνιες σχέσεις και μετά τον κάθε χωρισμό να τα πιάνεις όλα ξανά και από την αρχή. Γεμάτος όρεξη να αλλάξεις, να μάθεις, να ζήσεις. Και αυτό πιάνει. Μόνο που η αμφιβολία για το αν θα χρειαστεί να διαγράψεις και τους "καινούργιους" σε κυνηγά διαρκώς.

Και μερικές φορές, όσο ωραία και αν εξελίσσεται η ζωούλα σου-παρά τη μιζέρια και τα πάνω-κάτω της-  το μόνο που εύχεσαι είναι να είχες διαλέξει 5 "καλύτερους" παιδικούς φίλους από εκείνους που χρειάστηκε να διαγράψεις.

Μη μου λες ότι είναι πάνω απ' όλα η φιλία. Γιατί αν ήταν, το delete project θα ήταν απλώς ένα αμερικάνικο σίριαλ για δεκαπεντάχρονους.

Σε έχω επιλέξει για να με καταστρέψεις.

Δεν έχεις το δικαίωμα να φύγεις από το πλευρό μου. Δε μπορείς να σκεφτείς την πιθανότητα διαφυγής. Δε θέλεις να ξέρεις τι θα σου συμβεί αν διαπιστώσω ότι διαθέτεις σχέδιο άμεσης απόδρασης. Δε με φοβίζεις πια. Μάλλον γιατί εγώ σταμάτησα να σε φοβάμαι. Δε ξέρω πως είναι να ζω χωρίς εσένα και σίγουρα δε θέλω να μάθω. Μου είναι παντελώς αδιάφορο. Όπως και η καθημερινότητά σου. Δε θέλω να ξέρω που είσαι. Δε θέλω να ξέρω τι κάνεις. Δε θέλω να ξέρω τι συζητάς, τι διαβάζεις τι ακούς. Εξάλλου, και να μου πεις σε μία στιγμή θα τα χω ξεχάσει. Σου λέω δε με ενδιαφέρει. Κάποτε ίσως. Τότε που νόμιζα όπως όλοι ότι αυτό που ακούγεται, αυτό που φαίνεται, αυτό που ακουμπά κανείς είναι και το αληθινό. Δε μπορείς να φύγεις από δω αν δεν τελειώσεις την αποστολή για την οποία σε έχω επιλέξει. Τι νόμιζες? Νόμισες πως απλά σε έχω κοντά μου για παρέα?Αν ήθελα παρέα θα έκανα φιλίες. Άσκοπες και ανταλλάξιμες. Νόμισες ότι πιστεύω στη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων? Αν το νομίζεις γελιέσαι. Όλοι ψάχνουν γύρω τους για έναν άνθρωπο. Έναν απλό, καθημερινό και Κατανοητό άνθρωπο. Βρίσκουν??? Η απόδειξη είναι εκεί μέσα. Στο χώρο των σημαντικών συζητήσεων. Είσαι πολιτικός και ξέρεις που συχνάζεις.

Δεν έχεις για την ακρίβεια κανένα δικαίωμα. Δε θέλω να έχεις και δεν πρέπει να έχεις. Το μόνο σου δικαίωμα είναι να φέρεις σε πέρας την αποστολή που σου έχω αναθέσει. Και αυτό είναι το βασικό και αναφαίρετο πια για σένα δικαίωμα. Δε ξέρω αν μπορείς. Δε ξέρω αν μπορώ. Και σίγουρα δε μπορώ να ξέρω. Το προφανές είναι να αγνοεί κανείς όσα διαδραματίζονται γύρω του. Το λογικό είναι να ασχολείται με όλα αυτά. Το βέβαιο είναι πως δε μπορεί να τα αλλάξει. Το ευχάριστο είναι ότι μπορεί να συμμετάσχει σε κάθε κοινωνική και πολιτική διαδικασία και να φτιάξει τη δική του, μαγική και απόκοσμη γωνιά. Μία νοητή πλευρά του εγκεφαλικού του κόσμου, όπου θα τρυπώνουν σκέψεις για μακρινές χώρες με παράξενες γεύσεις, θα φυτρώνουν συνεχώς φωτεινές εικόνες με αστείες μυρωδιές, θα ακούγονται αδιάκοπα ήχοι αλλόκοτων πλασμάτων και κανείς δε θα ξέρει πως είναι η μοναξιά, η βία, η απόγνωση. Η νοητή πλευρά δεν έχει όρια και ο εγκέφαλος μπορεί μετά χαράς να δημιουργήσει. Ότι του κατέβει. Είσαι πολιτικός και ξέρεις...

Σε μία τέτοια νοητή περιοχή κανείς δε θα συζητούσε για τηλεοπτική βία. Κανείς δε θα μιλούσε για πιθανές εξόδους, αναγκαίες παραμονές και αμφίβολες εισόδους. Κανείς δε θα επιδίωκε να βλάψει τον "άνθρωπο". Σε μία νοητή περιοχή η αυτοάμυνα θα ήταν θεωρία πεπερασμένη και το δίκαιο δε θα έψαχνε κανείς να το βρει. Η αλήθεια είναι πως όλα είναι τόσο πρόδηλα που καταντά βαρετή η επεξήγηση και η εξήγησή τους. Το παράδοξο είναι ότι όλοι αγνοούν - όχι μόνο ο ένας τον άλλο - αλλά και τα αυτονόητα. Και αυτό τα καταστρέφει όλα. 

Γι αυτό σου λέω. Δεν έχεις δικαίωμα να φύγεις από δω. Το μόνο σου δικαίωμα είναι να ολοκληρώσεις την αποστολή για την οποία έχεις επιλεγεί.

Και ναι! Σε έχω επιλέξει για να με καταστρέψεις. Ξέρω ότι μπορείς.