Η Θεωρία είναι Θεός: Ένας Λύκος κυνηγάει τη Δημοκρατία μας.

Η θεωρία (πολιτική επικοινωνία) λέει, ότι η δημοκρατία στη χώρα μας έχει 'εξατμιστεί'. Σήμερα, το γύρο των ιστοσελίδων έκανε η φωτογραφία του Εύζωνος στο Σύνταγμα με τα καταβουρκωμένα μάτια. Καταβουρκωμένα πιθανότατα από την τεράστια ποσότητα χημικών ουσιών. Όπως και να έχει, ο συμβολισμός της εικόνας ήταν συγκινητικός. Θα μπορούσαμε να πούμε πως εδώ όλα αναλύονται με τη θεωρία σχετικά με το σημαίνον και το σημαινόμενο. Κομβικό σημείο, και πάλι, το διακύβευμα της δημοκρατίας.

Η θεωρία (ιατρική) λέει, ότι αυτοάνοσο νόσημα είναι η περίπτωση κατά την οποία για απροσδιόριστους λόγους ο οργανισμός αποφασίζει να επιτεθεί στα ίδια του τα κύτταρα και τους ιστούς του, προκαλώντας (ανεπανόρθωτες) οργανικές βλάβες και καμιά φορά και το θάνατο. Ο Λύκος είναι ένα από τα πιο γνωστά. Η θεραπεία τους γίνεται συμπτωματικά με τη χρήση κορτιζονούχων σκευασμάτων. Η αναγνώριση της ασθένειας, γίνεται με τη διακρίβωση τριών εκ των 11 πιθανών συμπτωμάτων.

Αν ενώσουμε τις δύο θεωρίες μπορούμε να διαγνώσουμε ότι ένας τέτοιος Λύκος κυνηγάει τη δημοκρατίας μας. Άσε με να σου πω γιατί...

Για απροσδιόριστους λόγους, απρόσμενες αιτίες και πλήθος ατυχών και δυσμενών συνθηκών, το ανοσοποιητικό σύστημα της χώρας μας (το δημοκρατικό καθεστώς της παραβολικά) αποφάσισε να επιτεθεί στα κύτταρά του, στους πολίτες του, στον κοινωνικό ιστό, στον οικονομικό ιστό, στον πολιτικό ιστό, με αποτέλεσμα να προκληθούν ανεπανόρθωτες (αυτή τη φορά εκτός παρενθέσεων) βλάβες στα όργανα λειτουργίας του. Το σύστημα καταρρέει εκ των έσω. Το σύστημα ίσως και να πρέπει να καταρρεύσει. (βλέπε Θεωρία του Shock Therapy) Τα κορτιζονούχα σκευάσματα σε αυτή την περίπτωση έχουν γίνει δισεκατομμύρια 'δανεικών' ευρώ€πακέτων στήριξης.

Η διάγνωση επιτάσσει και 3 συμπτώματα. 1. Η δημοκρατία απέκτησε ευαισθησία στο φυσικό φως. Η δημοκρατίας μας ξαφνικά (;) έκλεισε τα μάτια και όταν αποφάσισε να τα ανοίξει επέλεξε να καλύψει κάθε ακόρεστη ανάγκη, παρά να αποκτήσει μακροπρόθεσμα προνόμια. 2. Η δημοκρατία μας έπαψε να ανέχεται. Αν αποφασίσεις να είσαι μέλος, συμμετρικός εταίρος διεθνών οργάνων, έχεις την ηθική και δεσμευτική υποχρέωση να ακολουθήσεις τους κανόνες και τις συμβουλές των ισχυρών. Των ισχυρότερων από εσένα για την ακρίβεια. Αν δεν το κάνεις, θα καταστήσεις εαυτόν ένα πολύ εύκολο θύμα. Και για τους πραγματικά ισχυρούς, είναι πολύ εύκολο να παραμείνουν σε θέση ισχύος. Έχουν φροντίσει χρόνια πριν για αυτό. 3. Η δημοκρατία μας πάσχει από εγωισμό και έπαρση. Αν έχεις ορίσει τη δημοκρατία είναι πολύ βαρύ να προσπαθούν κάποιοι άλλοι να σου επιβάλλουν τα χαρακτηριστικά της. Το κακό είναι ότι δε φρόντισε κανείς να διαφυλάξει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Δε ξέρω αν η "σύγχρονη κοκκινοσκουφίτσα" μας γλιτώσει από το Λύκο, και νομίζω πως κανείς δε ξέρει με σιγουριά. Μπορεί η θεωρία να είναι ο θεός. Μπορεί και ισχύει το γεγονός πως μετά το Ψυχρό πόλεμο ο κόσμος πάσχει από "Βαρεμάρα"(Θεωρία του Fukuyama). Καμιά φορά οι προσευχές αργούν να εισακουστούν. Και κάποιες άλλες φορές, όσα γίνονται μπορεί να μην είναι βαρετά, αλλά πολύ λυπηρά για να σπάσουν την ανία μας. Είναι πολλές οι προβλέψεις και δυστυχώς τα στοιχήματα σε αυτή τη χώρα φαίνεται να έχουν γίνει ένα πολύ επικίνδυνο σπορ. Εσύ πόσο το έπαιξες;;;

Γιατί όταν δεν έχεις κάτι να πεις, είναι προτιμότερο να το βουλώνεις;

Γιατί μέσα στην ακατάσχετη φλυαρία θα πεις πράγματα, τα οποία δεν έπρεπε να πεις, πράγματα που σου είχαν εμπιστευθεί, πράγματα που ίσως δεν ισχύουν μόνο και μόνο για να κεντρίσεις την προσοχή κάποιου άλλου, πράγματα που έχεις ξαναπεί, πράγματα που φαντάστηκες. Ποτέ όμως εκείνα που πραγματικά θέλεις να πεις. Οι επιθυμίες είναι πάντα ντροπαλές. Και τόσο διστακτικές. Για αυτό και πάντα μένουν στην αφάνεια.

Γιατί, αν μιλάς συνεχώς, ή θα είσαι απίστευτα ενημερωμένος για τα θέματα που πραγματεύεσαι ή θα κάνεις συνεχώς τη μία γκάφα μετά την άλλη, θα σκορπίζεις φήμες και πανικό για την αλήθεια τους, θα χάνεις φίλους και ανθρώπους που σε άκουσαν γιατί πολύ απλά, έχουν κουραστεί να σε ακούν. Αλήθεια, πότε κουράζονται οι άνθρωποι να ακούν τους άλλους; Όταν δεν τους νοιάζουν πια αυτά που λες ή όταν συνηθίσουν τον ήχο της φωνής σου τόσο, ώστε να τον αγνοούν αθέλητα; 

Γιατί όταν σωπαίνεις, δίνεις χρόνο στους άλλους να πουν όσα δεν πρέπει ή όσα θέλουν να σου πουν. Τους δίνεις το χρόνο να ανοιχτούν, να κάνουν λάθη, να σου εμπιστευθούν εκείνα που φανταζόσουν και εκείνα που δεν περίμενες ποτέ. Τους δίνεις το χρόνο να σου μοιάσουν, να σε πλησιάσουν, να σε αφήσουν να πλησιάσεις. Καταλαβαίνεις όμως πότε πρέπει να σωπάσεις;

Γιατί όταν αποφεύγεις να μιλήσεις, αποφεύγεις και τον πόνο. Όχι το δικό σου πόνο. Αυτόν τον κρατάς μέσα σου, γιατί είναι όλος δικός σου. Τον πόνο που προκαλείς στους άλλους. Μπορεί να μιλάς για μία μεγάλη σου επιτυχία και ο άλλος μέσα του να κλαίει σαν μωρό. Δεν το ξέρεις. Δε σε νοιάζει. Εσύ πέτυχες. Ούτε και εκείνος όμως νοιάζεται.

Ο άνθρωπος. Ατελές ον. Το ατελέστερο. Μετριέται με τη μονάδα ως οντότητα, ως ύπαρξη, αλλά ποτέ με την ανθρωπιά του. Έχεις ακούσει ποτέ να λένε, "εκείνος ζυγίζει 30 κιλά ανθρωπιάς;". Όχι βέβαια. Και ποτέ δε θα το ακούσεις, με καμία έκφραση, με καμία λέξη, σε καμία πρόταση. Γιατί δεν υπάρχει. Μπορεί να γίνεται γύρω του η μεγαλύτερη καταστροφή, μπορεί να καίγονται 'οικοσυστήματα' ή 'οικονομίες' και αυτός να ψάχνει την καλύτερη μεταγραφή για την ομάδα του. Όχι πως είναι προπονητής ή παράγοντας, αλλά έτσι, γιατί αυτό το θέμα καίει περισσότερο.  Μπορεί να μην έχει ιδέα για την κρίση γύρω της, αλλά θα ψάξει για το ωραιότερο ζευγάρι γόβες, ακόμη και αν έχει τα ασχημότερα πόδια.

Και δεν υπάρχει ανθρωπιά, γιατί ως έννοια, δε μάθαμε ποτέ τι σημαίνει. Ως ιδέα δε μάθαμε ποτέ πως γίνεται τρόπος ζωής. Γιατί αρχικά δε μάθαμε ποτέ την έννοια του ανθρώπου. Και δεν το μάθαμε, γιατί ποτέ δεν προσπαθήσαμε να ακούσουμε.

Οι επιθυμίες είναι ήσυχες. Σιωπηλές. Δυνατές. Μπορεί να σε πνίξουν, νιώθεις καμιά φορά ασφυξία όταν συγκεντρώνονται πολλές. Οι επιθυμίες είναι επικίνδυνες. Σε παραπλανούν, σε καθοδηγούν, σε αλλάζουν. Και είναι τόσο δεμένες με την ανθρώπινη φύση. Γιατί τα έχουμε άλλωστε τα ένστικτα; Οι επιθυμίες γεννιούνται με τα ένστικτα και μεγαλώνουν με τις ανάγκες. Πως γίνεται να επιβιώσει κανείς, εάν δεν επιθυμήσει την επιβίωσή του; Και κάπως έτσι, καταλήγουμε, στο συμπέρασμα πως οι επιθυμίες μας, είναι και οι ανάγκες μας. Όχι ζωτικές, αλλά ψυχικές ανάγκες, πνευματικές. 

Και αν δεν τις ταίσεις, εάν δεν τις ικανοποιήσεις μία φορά μπορεί να σε κατασπαράξουν. Για αυτό καλύτερα, όταν θα θέλεις να πεις κάτι, αυτό το κάτι φρόντισε να το θέλεις πραγματικά. Φρόντισε αυτό που λες να το επιθυμείς, να νιώθεις την ανάγκη να το πεις. Γιατί οι επιθυμίες, αν και ικανοποιούνται σχετικά απλά, δεν ανέχονται ποτέ το ψέμα. Οι επιθυμίες είναι κομματάκι απαιτητικές. Όπως και οι άνθρωποι άλλωστε.

Καλοκαιρινές μπόρες..

Οι καλοκαιρινές μπόρες είναι ξαφνικές, σύντομες, έντονες. Εκεί που όλα μυρίζουν θάλασσα και αντιηλιακό με άρωμα καρύδας, εκεί που ο ήλιος σου κλείνει το μάτι και σου φωνάζει να πιάσεις μία ξαπλώστρα μες το κύμα, εκεί που όλα κάνουν τη διάθεσή σου να αλλάζει ανεπανόρθωτα θετικά, εκεί, σε εκείνο το χρονικό σημείο σκάει μύτη μία καλοκαιρινή μπόρα και τα κάνει όλα μούσκεμα.

Μία καλοκαιρινή μπόρα μοιάζει με πολλά πράγματα. Μερικές φορές μου θυμίζει τον έρωτα. Τον έρωτα που έρχεται ξαφνικά και έντονα αλλά είναι τόσο σύντομος που καμιά φορά περιμένεις το καλοκαίρι μόνο και μόνο για να τον ξαναζήσεις. Μερικές φορές μου θυμίζει τη ζωή. Την απελπιστικά μονότονη ζωή που όλοι κρατάμε στα χέρια μας, αλλά με τις εκπλήξεις της, τις ξαφνικές, σύντομες και έντονες στιγμές της, τη βλέπουμε και πάλι με άλλα μάτια-αν και κατά βάθος, τα μάτια είναι ακριβώς τα ίδια. Κάποιες φορές μου θυμίζει το θάνατο. Συχνά, είναι η αλήθεια. Το θάνατο που έρχεται ξαφνικά, αφήνει μία σύντομη ανάμνηση και βιώνεται έντονα.Άλλες πάλι φορές μου θυμίζει επαναστάσεις ανθρώπων. Ανθρώπων που αναζητούν μέσα στην κακοκαιρία όχι τόσο μία καλύτερη μοίρα, αλλά μία καλύτερη ελπίδα. Μία ελπίδα φρέσκια που θα μπορεί να τους υποσχεθεί πολλά. Η αλήθεια είναι πως καμία επανάσταση δε φάνηκε να πετυχαίνει ξεκινώντας χλιαρά. Συνήθως, ο αιφνιδιασμός και η ένταση προκαλούν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Όταν περνάει ο χρόνος, χάνεται και ο στόχος και η πορεία. Προκύπτουν όμως πολλά άλλα. Ειδύλλια, για τα οποία πολλοί κάνουν λόγο. Συλλογικότητα, μία κοινωνική αρετή που εξέλιπε από τη δική μας κοινωνία. Ομαδικότητα. Εναλλακτική διασκέδαση. Εξωστρέφεια. Πολλά, αλλά όχι και τόσο χρήσιμα. Ίσως...

Η χρησιμότητα των πραγμάτων αξιολογείται σύμφωνα με την χρονική περίοδο, κατά την οποία συμβαίνουν. Προσδιορίζεται, σύμφωνα με την αναγκαιότητά τους. Εκτιμάται ανάλογα με την αποτελεσματικότητά τους. Η αναγκαιότητα μας έχει αφήσει χρόνους. Κάνουμε πράγματα, για εμάς, για τους άλλους, για την κοινωνία, για όποια σφαίρα μας αφορά και μας περιβάλλει χωρίς πια να υπολογίζουμε τις πραγματικές ανάγκες. Δε μας νοιάζει, αν πραγματικά κάποιος έχει ανάγκη από αυτό που του δίνουμε απλόχερα. Δε μας νοιάζει, αν έχει ανάγκη κάτι άλλο. Δε μας νοιάζει γιατί εμείς, έχουμε ανάγκη να δώσουμε αυτό που θέλουμε. Η αποτελεσματικότητα μας κυνηγάει. Δε μας νοιάζει πόσο ακριβά θα χρειαστεί να την πληρώσουμε. Δε μας νοιάζει, αν δεν την πετύχουμε. Δε μας νοιάζει γιατί πάντα, κάτι, κάπου, κάπως θα βρεθεί και θα είναι και αρκετό. Δε μας νοιάζει γιατί ο συμβιβασμός είναι καλύτερος παίκτης. Σχεδόν πάντα κερδίζει.

Οι καλοκαιρινές μπόρες είναι όμορφες. Μας θυμίζουν αυτό που αφήσαμε πίσω χρονικά και αυτό που και πάλι θα έρθει όταν τα φύλλα αρχίσουν και πάλι να πέφτουν. Μας θυμίζει τον κύκλο που δεν κλείνει ποτέ. Τον ατέρμονο κύκλο μέσα στον οποίο κινούμαστε. Όλοι μαζί. Περικυκλωμένοι. Κατατρεγμένοι. Αγανακτισμένοι ( και μη). Απελπισμένοι. Και όλοι, μα όλοι τόσο αποκομμένοι. Ο ένας από τον άλλο. Ο καθένας από το σύνολο. Ακόμη και από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Θέλω να τον εκδικηθώ...

Αυτόν τον κόσμο που έχει γεμίσει από αδικίες. Αυτόν τον κόσμο που πνίγεται από τις ανισότητες και τις πληγές που δημιούργησε μόνος του. Τον ίδιο κόσμο που γνώρισα παιδί και θέλησα να κάνω καλύτερο. Ή τουλάχιστον, τον ίδιο εκείνο κόσμο που φαντάστηκα, πως μπορεί με μία φρούδα ελπίδα καλοθρεμμένη και δονκιχωτική, να κάνω λίγο καλύτερο. Οι ανεμόμυλοι είναι πολύ μακριά, σταμάτησαν να ακολουθούν τον άνεμο και οι ελπίδες δεν τρέφονται πια μόνες τους.

Αυτόν τον κόσμο που υποφέρει τα πάντα και δε ξεσηκώνεται παρά μόνο αν του θίξει κανείς τα ρατσιστικά του ένστικτα. Τα εγωιστικά και φυλετικά του ιδεώδη. Την καθαρότητα της φυλής και της ράτσας του. Πως είναι δυνατόν ένα κοπρόσκυλο να ενδιαφέρεται για τη ράτσα του; Πως είναι δυνατόν μία φυλή να ξεχνάει την καταγωγή της, να αποκτά εξευρωπαϊσμένα ήθη και αμερικανικής προέλευσης έθιμα και να θυμάται την υπεροχή της μόνο όταν νιώθει να απειλείται; 

Αυτόν τον κόσμο που αντί να πιάσει τους 3 εγκληματίες και να τους σαπίσει στο ξύλο, βγαίνει με λοστούς και καδρόνια στα χέρια και κυνηγάει αθώους, φοβισμένους ανθρώπους που ήρθαν εδώ εξαιτίας ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, εξαιτίας της δικής μας αδιαφορίας, εξαιτίας του δικού μας σάπιου συστήματος, εξαιτίας της δικής μας μιζέριας που μας έμαθε να δεχόμαστε και να υποχωρούμε, να κάνουμε χώρο για τους άλλους και όταν δούμε ότι ο χώρος τους είναι μεγαλύτερος από τον δικό μας, τότε παίρνουμε την απόφαση να αντιδράσουμε. Να τους διώξουμε. Να τους φοβίσουμε. Να τους απομακρύνουμε. Να τους πεθάνουμε.

Αυτόν τον κόσμο που δε νοιάστηκε ποτέ για το γιατί μαζεύτηκαν τόσοι ξένοι στη χώρα μας. Τον ίδιο κόσμο που δέρνει και βρίζει και διώχνει και προσβάλλει και εκμεταλλεύεται τους ξένους αλλά τα βράδια βγαίνει με περηφάνια και καμάρι και π@δάει τις γυναίκες τους. Ξένες είναι και αυτές, το ξέρατε; Αλλά, φαίνεται πως τα μπου@δέλα δεν έχουν σύνορα για εσάς.

Δεν είμαι ρατσίστρια. Δε συμπαθώ το φαινόμενο που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Δε μου αρέσει η ιδέα μιας χώρας με 11 εκατομμύρια Έλληνες και 2 εκατομμύρια παράνομους ξένους. Δε μου αρέσει η παράνομη έλευση γιατί συνοδεύεται από εκμετάλλευση, απανθρωπιά και βία. Δε μου αρέσει η βία γενικά. Δε μου αρέσει που στη χώρα μου μεγαλώνουν 2ης και 3ης γενειάς μετανάστες και δε δικαιούνται μία υπηκοότητα. Δε μου αρέσει το γεγονός πως και εγώ θα πάω μία μέρα να ζήσω αλλού και θα κυκλοφορώ στους δρόμους με ένα ξύλο στο στήθος ή στην πλάτη, με ένα φόβο και μία απόγνωση. Και όλα αυτά επειδή το δέρμα μου είναι πιο σκούρο ή πιο ανοιχτό από το δέρμα των άλλων.

Θέλω να εκδικηθώ αυτόν τον κόσμο. Γιατί ξεχνάει την ανθρωπιά του. Γιατί ρίχνει τις ευθύνες εκεί που δεν πρέπει. Γιατί ποτέ δεν τιμωρεί εκείνους που χρειάζεται να τιμωρήσει. Γιατί έχει γίνει αφιλόξενος όχι μόνο για τους ξένους, αλλά και για τους κατοίκους του-και είμαστε κάτοικοι, γιατί έχουμε πάψει εδώ και καιρό να ήμαστε πολίτες. Γιατί αγνοεί τις ανάγκες της κοινωνίας και υπολογίζει τις αναγκαιότητες του συστήματος. Δε θα καθαρίσει καμία πόλη από όσα δε θέλουμε ή δε μας αρέσουν. Κάποιος θα βρεθεί να τους μεταφέρει αλλού, πιο διακριτικά και πιο ήσυχα, χωρίς να χάσει τα οφέλη (οικονομικά, πολιτικά κτλ). Δε θα καθαρίσει το κέντρο της Αθήνας με τη βία. Θα γεμίσει αίμα. Και το αίμα λερώνει χειρότερα.

Όταν γινόμαστε οι 'κακοί φίλοι' με τους οποίους δε θα θέλαμε να κάνουμε παρέα.

Ξεκινάς μία πορεία ζωής χωρίς να ξέρεις πως θα εξελιχθεί (αναμενόμενη παρατήρηση) και χωρίς να έχεις την παραμικρή ιδέα για τις πιθανές εξελίξεις της. Είσαι 5 χρονών και σε πετάνε σ ένα νηπιαγωγείο γεμάτο παιδάκια που κλαίνε, ντρέπονται, φοβούνται, τρέχουν σαν τρελά στο προαύλιο, φωνάζουν, αρπάζουν τα χρωματιστά μολύβια σου και τελικά γίνονται οι πρώτοι φίλοι σου. Και ξαφνικά, με μία ταχύτητα απρόσμενα μεγάλη, βρίσκεσαι σε ένα πανεπιστήμιο γεμάτο από ενήλικα παιδιά που φέρονται περίπου με τον ίδιο τρόπο. Μόνο που λείπουν πια τα μολύβια. Και αυτές οι πρώτες στιγμές (που κατά βάθος είναι διαστήματα του χρόνου σου) είναι η μέθοδος των ανθρώπων να κοινωνικοποιούν εαυτούς με μοναδικό ίσως σκοπό την ομαλή ένταξη στο κοινωνικό σύνολο. Μιας και οι άνθρωποι είναι ζώα πολιτικά και κοινωνικά.

Με ένα γρήγορο υπολογισμό, μπορείς να κάνεις περίπου 1.000 'φίλους' μέχρι τα 24. Αν είσαι ένας αρκετά κοινωνικός και ανοιχτός άνθρωπος. Με το 1/10 από αυτούς θα μαλώσεις/παρεξηγηθείς/πλακωθείς/σκοτωθείς για ποικίλους λόγους και πολλές παράξενες αιτίες. Δε θα φταίς πάντα εσύ. Μπορεί μερικές φορές να μετανιώσεις και για την απώλεια. Με τους 100 θα κάνεις παρέα συχνά πυκνά και επιδιωκόμενα, είτε για σειρά ετών με διαλείμματα, είτε αδιάκοπα. Με τα 2/10 του συνόλου θα χαθείς λόγω απόστασης/μετακόμισης/μετάθεσης/μετανάστευσης και ίσως να τους ξεχάσεις και να σε ξεχάσουν, μέχρι που μία μέρα σε μία τυχαία συνάντησή σας στο δρόμο δε θα έχετε πια τίποτα να πείτε, αλλά θα ανταλλάξετε την άσκοπη υπόσχεση μίας συνάντησης για να τα πείτε...Με τα 3/10 απλά θα καταλάβεις ότι δεν ταιριάζεις, θα αλλάξεις και θα αλλάξουν και εν τέλει θα λέτε απλώς μία γλυκιά καλημέρα. Όταν και αν... Με τα 2/10 θα σταματήσετε να κάνετε παρέα λόγω έρωτα..Ναι, ναι καλά διαβάζεις. Είτε θα ερωτευτείτε ο ένας τον άλλο, είτε θα ερωτευθεί μόνο ο ένας από τους δύο τον άλλο, είτε θα κάνετε σχέσεις με τρίτους και θα χαθείτε από προσώπου γης λόγω αποκλειστικότητας ή ζήλιας ή όλων εκείνων των συμφορών που συνοδεύουν κατα καιρούς μία ερωτική σχέση. Με το τελευταίο 1/10 θα σας χωρίσει ο θάνατος. 

Και τώρα ξανά και από την αρχή.

Οι άνθρωποι μεγαλώνουμε μέσα σε μία φιλική-αρχικά-κοινωνία, γεμάτοι από όνειρα και διάθεση συναναστροφής με τα υπόλοιπα κοινωνικά όντα. Μέσα από το σχολείο, τις δραστηριοτητες, τη γειτονιά, τις παρέες, την οικογένεια και αργότερα μέσα από την επαγγελματική μας πορεία κάνουμε μία σειρά φιλικών σχέσεων τις οποίες διατηρούμε ή απλώς εγκαταλείπουμε. Πόσο δύσκολο είναι στην εποχή της απόλυτα εύκολης και προσβάσιμης τηλεπικοινωνίας να μάθουμε νέα ενός ανθρώπου που συμπαθήσαμε, μοιραστήκαμε (λέξεις, καφέδες, ποτά, βόλτες στην αγορά, διαλείμματα μεταξύ μαθημάτων,) ώρες από τη ζωή μας; Πόσο δύσκολο είναι να ψάξουμε να βρούμε κάποιον που χάσαμε ξαφνικά; Πως γίνεται να θεωρούμε φίλο έναν άνθρωπο για πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια και μετά να ξεχνάμε απλώς το όνομά του; Γιατί περιμένουμε μία δυσάρεστη είδηση να μας θυμίσει πως κάποτε εκείνος ο άνθρωπος που τράκαρε, αρρώστησε, πέθανε, χώρισε, απολύθηκε, κάνει χρήση ουσιών, είναι άστεγος, να μας θυμίσει, λοιπόν, πως εκείνος ο άνθρωπος κάποτε ήταν ο φίλος ή η φίλη μας;

Αν αυτός είναι ο σκοπός της κοινωνικοποίησής μας, που εντοπίζουμε τα σημεία αποτυχίας της; 

Χθες, έμαθα-κατα σύμπτωση-πως αυτοκτόνησε μία παλιά, καλή μου φίλη. Είχα χρόνια να τη δω. Μπορούσα. Δεν το έκανα. Ίσως φταίει το γεγονός, πως θεωρούμε συχνά τους πάντες δεδομένους. Δεν περιμένουμε να φύγουν, δε σκεφτόμαστε πως και εκείνοι ίσως βαρεθούν να μας αναζητούν, δε νοιαζόμαστε αρκετά. Μερικές φορές γινόμαστε οι κακοί φίλοι που απομακρύναμε.

Αν έχεις χάσει ανθρώπους από τη ζωή σου, αν έχεις καιρό να μιλήσεις με αγαπημένα φιλαράκια σου, αν έχεις χρόνια να τους δεις και κατα βάθος σου έλειψαν, αν έχετε μαλώσει για ανόητους λόγους, σκέψου το. Σκέψου αυτούς για λίγο. Σκέψου, μήπως ήρθε η ώρα να σηκώσεις το ακουστικό; Μήπως ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε, πως οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν λιγότερο εγωισμό και περισσότερη προσπάθεια;

Είτε έχεις 1000 φίλους, είτε 10 το να νοιάζεσαι για αυτους δεν απαιτεί τίποτα, δεν κοστίζει τίποτα, σημαίνει όμως πολλά.

Η νοητή περιοχή ορισμού και προσδιορισμού των πραγμάτων.

Το είχα ξαναπεί εδώ..Το λέω συχνά στην καθημερινότητά μου. Χάνομαι ακόμη πιο συχνά μέσα στην προσπάθειά μου να ορίσω και να προσδιορίσω τα πράγματα. Καμιά φορά νομίζω πως η αναζήτηση είναι τόσο μάταιη. Και την επόμενη μέρα με βρίσκω να καταπιάνομαι με κάτι καινούριο, γυρεύοντας μία νέα εξήγηση, μία φαινομενικά λογική και αποδεκτή, από τη δική μου ηθική, ερμηνεία, χωρίς κάτι τέτοιο να σημαίνει, πως η ίδια μου η ηθική είναι σωστή ή αποδεκτή από τις ερμηνείες του περιβάλλοντα χώρου και κόσμου.

Όλα τα πράγματα ορίζονται. Προφανώς, αφού με κάποιον τρόπο, πρέπει και εμείς να δώσουμε λέξεις, να περιγράψουμε, να χαρακτηρίσουμε, να αποκαλέσουμε όσα μας συμβαίνουν και όσα μας πλαισιώνουν, έτσι ώστε, με μεγαλύτερη ή μικρότερη κατανοητική και συμπαθή διάθεση να γίνουμε φιλικοί προς το συνάνθρωπο-χρήστη των ίδιων όρων και ορισμών. Χρειαζόμαστε λίγο ή περισσότερο, ένα κοινό πλαίσιο αναφοράς των ανθρώπινων διαθέσεων και πεπραγμένων. Κάτι σαν ημερολόγιο με μοναδικές καταγραφές μοναδικών περιστατικών, βάσει του οποίου θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε ένα δίαυλο επικοινωνίας (ανθρώπινης και ασύρματης) χωρίς να αναλωνόμαστε σε επαναλήψεις και επαναλαμβανόμενες γκρίνιες, μιζέριες και ατέρμονα κουραστικές επεξηγήσεις και συζητήσεις. 

Όλα τα πράγματα, ακόμη και αν δεν έχουμε καταφέρει να τα ορίσουμε, έχουν έναν τρόπο προσδιορισμού. Προσδιορίζονται όλα (και εδώ θα αφήσω ανοιχτό το ενδεχόμενο εξαίρεσης μερικών) σύμφωνα με τα κριτήρια διαμόρφωσης της ανθρώπινης, έλλογης κατά τα άλλα, ικανότητάς μας να το παίζουμε σκεπτόμενα όντα και σύμφωνα, όμως, με την ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα στο χώρο, το χρόνο, τον τόπο και την ένταση με την οποία συμβαίνουν, το σκοπό, τα αίτια αλλά και τα προκαλόμενα εξαιτίας τους συναισθήματα. Έτσι, προσδιορίζουμε, εμείς τα, έλλογα κατά τα άλλα, όντα τα πράγματα.

Από την επεξηγηματική μου πορεία, καταλήγω εντελώς αυθαίρετα και εγωιστικά στο συμπέρασμα, ότι ο ορισμός των πραγμάτων είναι εξ ορισμού πολύ πιο εύκολος από το εγχείρημα του προσδιορισμού. Η ηθική ανήκει στα πράγματα που ο άνθρωπος πριν και μετά την αριστοτελική διδασκαλία της φιλοσοφίας επιχείρησε να ορίσει. Ο συγκεκριμένος το έκανε καλύτερα από όλους, και πάλι εξάγω ένα προσωπικό συμπέρασμα. Επομένως, η ηθική μπορεί να οριστεί, να αναλυθεί ως έννοια, να κατηγοριοποιηθεί, να χωριστεί σε υποομάδες ηθικής με διάφορες διαστάσεις, να κατακερματισθεί σε χιλιάδες ηθικομόρια και αυτό να σημαίνει...ΤΙΠΟΤΑ. Οι ορισμοί, έχουν αυτό το ελάττωμα, γίνονται ή δε γίνονται αποδεκτοί. Και αυτό είναι συνήθως απόλυτο. Δε μπορείς να θεωρήσεις έναν ορισμό σωστό κατά το ήμισυ, καθώς πάντα θα χρειάζεσαι και το μισό κάποιου άλλου ορισμού. Και αυτό το κενό καλύπτεται δύσκολα. Άσε που θα δυσκολευτείς πολύ να βρεις 2 θεωρητικούς πρόθυμους να συνεργαστούν.

Η ηθική, επίσης, προσδιορίζεται. Και από την ημέρα εκείνη που οι άνθρωποι αποφασίσανε (εξαιρώ την αφεντιά μου, μιας και αποποιούμαι κάθε ευθύνη που συνοδεύει το παραπάνω κληροδότημα) να μπλέξουν την ηθική στα πόδια τους, ο προσδιορισμός έγινε το βαρβαρότερο άθλημα. Αν είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς τα πράγματα, τα οποία είναι πλήρως αντιληπτά με τις αισθήσεις της αφής και της όρασης, το να προσδιορίσει την περιπλοκότητα των κοινωνικών και φιλοσοφικών εννοιών είναι, αν μη τι άλλο, αδύνατο.

Στα δικαστήρια, κερδίζει εκείνος που λέει τα καλύτερα ψέμματα. Στη ζωή, κερδίζει εκείνος που λέει τα καλύτερα ψέμματα...προσωρινά. Μέχρι η ηθική του ενός να προσδιοριστεί διαφορετικά από την ηθική του άλλου. Και αν τύχει να βρεθείς ποτέ σε διαφορετική ''περιοχή'' από τους υπολοίπους, φρόντισε τουλάχιστον, να έχεις καλή παρέα ή πολύ καλές ιδέες. Αν τα πετύχεις και τα δύο, μη διανοηθείς να το κουνήσεις από εκείνη την περιοχή. Στη θέση σου, βέβαια, δε ξέρω αν θα με άκουγα. Ίσως, να επιχειρούσα τον προσδιορισμό του ρίσκου.

Γιατί ο φόβος του θανάτου τρέφει την ανάγκη επιβίωσής μας.

Γιατί; Είναι μία, ίσως, και εντελώς άσκοπη η ερμηνεία που μπορώ να δώσω. Γιατί ο θάνατος είναι η μοναδική έννοια, την οποία, ενώ τη βιώνουμε όλοι, καθημερινά, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση, με περισσότερα ή λιγότερα δάκρυα, μόνοι ή χωμένοι σε παρήγορες αγκαλιές, κανείς δε μπορεί να την εξηγήσει, να την προβλέψει, να την ερμηνεύσει, να την αξιολογήσει, να τη νοηματοδοτήσει όπως της αξίζει. Ούτε και εγώ θα μπορέσω ποτέ. 

Ένα τμήμα του μεγαλείου της εννοιολογικής προσέγγισης του θανάτου-με συγχωρείς, αλλά προτιμώ την έκφραση 'απώλεια της ζωής', οπότε και θα συνεχίσω αντικαθιστώντας την-βασίζεται στην αναγνώριση των μετέπειτα θεωρητικών προβλέψεων πιθανών εκφάνσεών του. Αν θεωρήσει κανείς πιθανή την ύπαρξη μίας αναγέννησης, ψυχό-πνευματικής διάστασης και εντελώς άυλης και άσαρκης υπόστασης, τότε μπορεί ο ίδιος άνθρωπος να περιμένει ή να προσμένει σε μία δεύτερη ευκαιρία προς ολοκλήρωση ή συνέχιση των πεπραγμένων. Αν πιστέψει κανείς σε αυτή την εκδοχή οφείλει ηθικά να αποδεχθεί και την αιωνιότητα του πνεύματος και τον αθάνατο χαρακτήρα του νέου ξεκινήματος του στον 'παραδεισένιο'(!) κόσμο. Αν αποδεχθεί αυτή την προοπτική, μπορεί πλέον να αγνοήσει κανείς την εξελικτική προδιάθεση των πνευματικών ικανοτήτων και δυνατοτήτων του ανθρώπου.

Μία άλλη εξίσου μεγαλόπρεπη παρουσίαση της ζωής 'μετά', είναι και η διαδοχική τοποθέτηση των ψυχών σε νέα σώματα με ποικίλες και ποικιλόμορφες παραστάσεις με σκοπό τη βίωση όλων των δυνατών θεματικών και τον εμπλουτισμό της ψυχής με θεάματα και εικόνες, ήχους και συναισθήματα. Άγνωστος ο σκοπός όλων αυτών... Η ψυχή και η μνήμη λένε ότι συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, μόνο που η μνήμη χαντακώνεται κατά τη μετεγκατάσταση αυτή στα μύχια της ψυχής και αποκαλύπτεται σε μικρά κομμάτια στην πορεία των αλληλοεπικαλυπτόμενων ζωών.

Και εμείς μέσα στην άγνοιά μας και καμιά φορά και μέσα από την υποκινούμενη άρνησή μας, ψάχνουμε λέξεις και εκφράσεις για να αποτυπώσουμε το άφατο, το ανείπωτο, το λεκτικά απρόσμενο, το κάτι μου θυμίζει, το deja vu, τη μετενσάρκωση, τη μετεμψύχωση, τους φύλακες-αγγέλους, τον παράδεισο και την κόλαση, έναν κήπο της Εδέμ πλασμένο μόνο για μας με κηπουρούς ουράνια πλάσματα με κατάλευκα φτερά. Και όλα αυτά μέσα στο μυαλό μας, συνθέτουν μία εικόνα για να ηρεμήσει ο ανθρώπινος νους με την περίσσεια λογικής που διαθέτει, τους φόβους για το μετά, για το απόκοσμο, για το ταξίδι αλλού που ποτέ κανείς δε γύρισε να αφηγηθεί.

Και αν δε χωθούν στη μέση ήθη, παραδόσεις, θρησκευτικές επιταγές και ερμηνείες, ο άνθρωπος ίσως και να βρει τη λύση. Αν πάλι μπλέξει κανείς με τα γεγραμμένα των  ορθολογικά σκεπτόμενων όντων, τότε, ίσως και να μη μπορέσει να ερμηνεύσει αυτά που φοβάται, σίγουρα όμως θα βρεί μία λύση, έναν δικό του τρόπο ανάγνωσης και αποδοχής όλων των προσφερόμενων επιλογών.
Και ακόμη και αν οι λέξεις είναι μικρές για να σημασιοδοτήσουν μία έννοια, ακόμη και αν εμείς οι άνθρωποι είμαστε μικροί για να αξιολογήσουμε μία έννοια, ακόμη και αν τα συναισθήματα είναι πολύ μεγάλα για να σφηνώσουν μέσα σε λίγα γράμματα, ακόμη και τότε, μπορούμε όλοι να αντιληφθούμε το προφανές. Ότι ο φόβος της απώλειας της ζωής τρέφει την ανάγκη μας να επιβιώσουμε, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε μία θέση στο δικό μας παράδεισο, μία ελπίδα, πως ακόμη και αν όλα τα κάναμε σαλάτα σε αυτή τη ζωή, ίσως κάπου αλλού, κάπως αλλιώς, να μπορέσουμε να τα κάνουμε λίγο καλύτερα. Εκτός και αν η ανθρώπινη ανοησία και κάθε άλλο 'πάθος' της θνητής μας φύσης, μας ακολουθούν σαν άδικες κατάρες εις τους αιώνας των αιώνων...