Ο Λόγος.
Πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης το οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως. Σε κάθε μορφή του. Ο λόγος είναι εχέγγυο καλής θέλησης και συνεργασίας, αμοιβαιότητας και ειλικρίνειας. Είναι κομμάτι προσωπικό,ρήτρα δέσμευσης και υποβολής. Για τις περιπτώσεις των ανθρώπων εκείνων  ασφαλώς, που ξέρουν να τον τηρούν. Για τους ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν πράξη τις λεκτικές υποσχέσεις τους, ξέρουν να φέρουν εις πέρας τα ηθικά τους καθήκοντα. Για εκείνους που ξέρουν να κοιτούν τους άλλους στα μάτια. Ποιός ο λόγος άλλωστε, να υπόσχεσαι κάτι το οποίο δε μπορείς να πραγματοποιήσεις;

Λατρεύω την ιδέα των 'ανάμικτων πολιτισμών'..Μου αρέσει να βλέπω κάτι από την Ισπανία, να τρώω κάτι από την Ιταλία, να ακούω κάτι από την Αγγλία, να φορώ κάτι από τη Γαλλία, να διαβάζω κάτι από Τσεχία. Το καλό είναι ότι το παιχνιδάκι αυτό του mix and match δεν τελειώνει ποτέ. Αύριο μπορεί να ανακαλύψω ένα σκηνοθέτη από την Πολωνία και ένα γλυκό που θυμίζει κέικ από την Αυστρία, τα ρούχα μπορεί να έχουν καρτελίτσες που θα γράφουν made in Sweden, η βότκα θα είναι πάντα το αγαπημένο μου ποτό και εγώ θα μαθαίνω τις πρώτες μου λέξεις στα πορτογαλικά.

Θα μπορώ πάντα να κάνω, όλα όσα μου αρέσουν. Και μου αρέσει πολύ που έχω την ικανότητα (όπως όλοι) να κάνω τα πάντα. Αρκεί να διαθέτω τη διάθεση και την υπομονή να τα ολοκληρώσω. Δε μου αρέσουν οι μισοτελειωμένες δουλειές. Σιχαίνομαι την προχειρότητα και βρίσκω χυδαία κάθε ατέλεια που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Με τρελαίνουν οι στόχοι και ξετρελαίνομαι όταν τους πετυχαίνω.

Βρίσκω σχεδόν ηδονική την αίσθηση της ηρεμίας μετά από τόνους άγχους και πίεσης. Είναι σα να κλείνω το μάτι στη ζωή. Σα να της λέω ναι, τα κατάφερα και εκείνη να θυμώνει τόσο χαριτωμένα και να με προκαλεί ξανα.

Η μόδα άλλαξε και τα '50s are so back again. Η εποχή μας θέλει πολυπολιτισμικότητα. Θέλει τροφή από το παρελθόν. Θέλει πάντα κάτι παλιό για να το επαναπροσδιορίσει και να το ρίξει στην αγορά επικαιροποιημένο και φρέσκο. Δεν είναι μόνο η μόδα ρευστή. Η κουζίνα και η μουσική. Τα μπαρ και οι ταινίες που ξεπροβάλλουν. Οι δρόμοι και τα street events-signs of a new culture για τα ελληνικά δεδομένα. Εκθέσεις τεχνών και άρθρα πολιτισμού. Η δίαιτα της εποχής είναι η on-off αλλά και τα νέα gadgets μας μετατρέπουν και μας σε πολυ-επεξεργαστή(μέχρι να μάθω τί είναι το ένα ξεπετιούνται άλλα 10). Όλα αλλάζουν. Και μας αλλάζουν όσο το επιτρέπουμε.

Αλήθεια,το ξέρατε ότι η επιμονή της ελληνικής πλευράς, εν μέσω κρίσης και διεθνούς αμφισβήτησης, επιχειρεί να φέρει back home μία από τις Αγγλοκρατούμενες Καρυάτιδες? 

Προγονολατρεία. Προγονοπληξία. Λάθος εκτίμηση των δυνατοτήτων μας. Αγάπη για το παρελθόν. Ίσως και όλα αυτά μαζί.

Ίσως η ανάμνηση του παρελθόντος να είναι πάντα πιο ισχυρή από τα όνειρα του μέλλοντος. Αν είναι ευχάριστο θρέφει τις δυνάμεις μας,μας δίνει ώθηση μας κινητροποιεί. Αν όχι, θα πρέπει να μας δίνει περισσότερη δύναμη. Όχι για να το διαγράψουμε, αλλά για να διαγράψουμε τα λάθη που τότε μας οδήγησαν εκεί.

Ένας κλειστοφοβικός έρωτας..

Έφυγε.
Έμεινε μόνη σε ένα σπίτι που δεν είναι δικό της. Κλειδωμένη. Η σκέψη του περιορισμού είναι αυτή που τρομάζει το μυαλό της. Ο φόβος, μήπως γίνει κάτι συνταρακτικό και αυτή δεν είναι εκεί έξω να το δει μαζί με όλους τους άλλους. Η αγωνία μήπως γίνει κάτι συνταρακτικό εκεί μέσα και εκείνη δε μπορέσει να το αποφύγει.
Η αλήθεια είναι πως δεν την ένοιαζε ιδιαίτερα. Τίποτα εκεί έξω δε θα μπορούσε να είναι συνταρακτικό. Δεν είχε τέτοιου είδους διάθεση απόψε. Και μέσα τα πράγματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ακίνδυνα.
Οι φωνές της γειτονιάς σου δίνουν την εντύπωση πως κάτι κινείται. Φωνές άγριες. Μάνα προδωμένη από ουσίες σκληρές. Γιος 'χαμένος' προσκολλημένος σε ουσίες. Και ξανά το ίδιο παραμύθι. Μόνο που ο πρίγκηπας φορά σχεδόν πάντα τα λευκά του και ζητά ένα βασίλειο που πια δεν υπάρχει.
Οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν πάντα μεταξύ τους. Οι δυστυχισμένες οικογένειες υποφέρουν με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία.
Πόλεις. Κρύβουν στα στενά τα μυστικά τους. Η γειτονιά ήσυχη. Ύπουλη. Καλεί την αστυνομία να βάλει τάξη εκεί όπου πάντα η αταξία θα είναι πιο ενδιαφέρουσα. Η πλατεία άδεια. Το καφενείο γεμάτο. Άνθρωποι σκυθρωποί που περνούν και δε ξέρουν πως να προφέρουν το 'γειά σου'. Άνθρωποι χαρούμενοι που φλυαρούν ασταμάτητα. Άνθρωποι φορτωμένοι προβλήματα και άλλοι φορτωμένοι με ψώνια. Κάποιος βγάζει βόλτα το σκύλο και κάποιος άλλος τον έχει εκπαιδεύσει να δραπετεύει για λίγο μόνος από τη μισάνοιχτη πόρτα και να επιστρέφει εκεί που πάντα θα αγαπά. Η πίστη του σκύλου είναι μεγαλύτερη από την αγάπη που μπορεί να νιώθει.
Η πίστη του ανθρώπου ποικίλλει. Άλλες φορές αληθινή και άλλες μασκαρεμένη. Ποτέ δε μπορείς να ξέρεις. .Απλά επιλέγεις. Δύο δρόμοι χαραγμένοι μεσα στο δάσος. Εγώ στη θέση σου θα διάλεγα το λιγότερο περπατημένο...

Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής. Εσύ τί έφαγες σήμερα;

Το γαλλικό urban chic look είναι αγαπημένη και επιτακτικά προτεινόμενη τάση. Είναι απλό, άνετο και απόλυτα νεανικό. Και πάει παντού. Αν μπορείς να 'κυκλοφορήσεις' το ψηλοτάκουνο μποτίνι που επιτάσσει- όχι πάνω από το ύψος του αστραγάλου- και με τη λέξη ψηλοτάκουνο εννοούμε ότι ξεπερνά τα 8,5 εκατοστά.

Για το εξαιρετικά στενό τζήν φαντάζομαι ότι το δουλεύεις ήδη το κορμί. Ή όχι;

Σήμερα, οφείλω να σε πληροφορήσω πως είναι η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής. Αν για σένα το σώμα είναι σημαντικό, τότε θα είσαι και εσύ σημαντική για αυτό. Κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της θα πρέπει να φροντίζει για την εσωτερική και εξωτερική ομορφιά και λάμψη της. Το ανορεκτικό κορίτσι δεν είναι πια ευπρόσδεκτο στο χώρο της ομορφιάς(;) όπως δεν ήταν ποτέ και το βουλιμικό, παμφάγο πρότυπο. Η διατροφή παίζει μεγάλο ρόλο. Πρέπει να προσέχουμε τόσο την ποιότητα όσο και την ποσότητα. Θα μείνω όμως για την ώρα στην ποιότητα που δίνουμε στη ζωή μας. Τα βιολογικά προϊόντα μας έχουν κατακλύσει, η πράσινη ανάπτυξη έχει βομβαρδίσει και το διατροφικό μας καλάθι και εμείς ψάχνουμε τα κατάλληλα συμπληρώματα, βότανα, φίλτρα και ελιξήρια. Αιώνια νέες δεν πρόκειται να παραμείνουμε..Ας το δούμε εναλλακτικά το θέμα. Ίσως πιάσει..Οι δυνατότητες των φυτικών προϊόντων είναι απεριόριστες. Μία ματιά στο χώρο της ευεξίας θα σας ενθουσιάσει. Προσπαθώ να μυηθώ και εγώ. Καθημερινά ανακαλύπτω κάτι καινούριο και εξαιρετικά αποτελεσματικό. Πρόσφατα έμαθα για το σελενίτη και τον ίασμο με τις θεραπευτικές ιδιότητες, για το βάλσαμο και την αλόη,έμαθα για τα φύκια-τη θεραπεία του μέλλοντος, για το ιπποφαές και τους καρπούς γκότζι,την εχινάκεια,τον καφέ με ginseng και guarana, έβγαλα τις τοξίνες από τη ζωή μου και είπα να δώσω μία δεύτερη ευκαιρία στα λαχανικά και τα φρούτα. Δεν πιστεύω απόλυτα σε όλα, όμως το γεγονός και μόνο ότι υπάρχουν τόσες εναλλακτικές προτάσεις με ενθουσίασε.

Η διατροφή από μόνη της δε μπορεί να κάνει θαύματα. Έχει σύμμαχο την άσκηση και μαζί είναι ένα αχτύπητο δίδυμο. Από το περπάτημα και το ποδήλατο μέχρι το suibukan και το tai chi chuan. Όλα διασκεδαστικά και εύκολα. Απλά διαλέξτε το δικό σας στυλ. Μία μεγάλη πρόκληση είναι η χειμερινή κολύμβηση. Φέτος, νομίζω ότι θα το επιχειρήσω. Τουλάχιστον, αν δε γλιτώσω την πνευμονία θα έχω χρόνο στο κρεβάτι να μετανιώνω για τις ιδέες μου.( Και θα ησυχάσει και λίγο ο φίλος μου από μένα

:-P)

Η αλλαγή. Πιστεύω πολύ στη δύναμη του καινούριου. Στην ώθηση της αρχής. Στις ελπίδες του πρώτου ξεκινήματος. Καμιά φορά χρειάζεται να σταματάμε, να αδειάζουμε και να επιστρέφουμε με όρεξη και δυναμισμό. Re-loaded τύπου..

Γιατί, όμως, το να είναι κανείς ο εαυτός του δε σημαίνει σχεδόν ποτέ να είναι ο καλύτερος εαυτός του;;;

      Νομίζω ότι ήταν φροϋδική αντίληψη η σύλληψη του εαυτού μας με τρεις ξεχωριστούς τρόπους. Α) Αυτό που νομίζουμε πως είμαστε, Β) αυτό που νομίζουν οι άλλοι για εμάς και Γ) αυτό που πραγματικά είμαστε.  Τελικά, ποίοι είμαστε;

      Είμαστε το επάγγελμά μας. Οι σπουδές μας. Οι ευαισθησίες μας. Η σχέση μας. Οι αδυναμίες και οι δυνατότητές μας. Είμαστε οι φίλοι και οι εχθροί μας. Η οικογένειά μας. Ο κύκλος συνεργατών μας. Είμαστε η κοινωνία στην οποία ζούμε. Το περιβάλλον μας. Τα κατοικίδια. Οι ενασχολήσεις μας. Οι παραστάσεις. Τα όνειρα και οι σκέψεις μας. Η ζωή μας είναι ένα συνοθύλεμα εικόνων και ήχων. Μία πορεία προς την αυτοπραγμάτωση και την καλλιέργεια εκτίμησης για το πρόσωπό μας. Ακούγεται εγωιστικό ή κάνω λάθος; Πως θα μάθουμε τον εαυτό μας, πως θα γνωρίσουμε το άγνωστο κομμάτι του χαρακτήρα μας, εάν πρώτα δε γίνουμε κομμάτι του συνόλου; Και αν αυτό που ξέρουμε και εκτιμούμε διαβρωθεί από τις συνθήκες, αν αλλάξει για χάρη του έρωτα που μας πήρε τα μυαλά, αν πάψει να μας ικανοποιεί, θα είμαστε πάλι εμείς; Πόσοι άνθρωποι μπορεί να χωρέσουν σε ένα άτομο και πόσοι είναι αποδεκτοί από τον ίδιο;

      Ο άνθρωπος που ξυπνάει πλάι στη νέα του σύντροφο είναι πιο ήρεμος και πιο γοητευτικός από τον αυστηρά κοστουμαρισμένο δικηγόρο που έχει να αντιμετωπίσει μία ήττα και έναν απαιτητικό πελάτη. Είναι διαφορετικός από τη φοιτήτρια που ξενυχτά χορεύοντας στα κλαμπ και αλλάζει ύφος όταν πρέπει να παρουσιάσει το φαινόμενο της όσμωσης μπροστά στο γεμάτο αδιάφορους (φοιτητές) αμφιθέατρο. Αφήνουμε χώρο σε κάθε μας δραστηριότητα να επηρεάσει τη ζωή και τη φύση μας. Ο βαθμός από τον οποίο εξαρτόμαστε είναι η ειδοποιός διαφορά που καθορίζει και την ευτυχία μας. Ένας προσαρμοστικός άνθρωπος, με ευελιξία και δεκτικότητα απόψεων είναι μακράν πιο ευτυχισμένος από εκείνον που παλεύει να σφηνώσει το μικρόκοσμό του στο χάος. Ακόμη και αν τα καταφέρει, ελλοχεύει ο κίνδυνος να χαθεί..Γιατί ένας ''άνθρωπος χαμαιλέοντας'',  μπορεί να έχει ελευθερία, μπορεί να ταξιδεύει χωρίς να δεσμεύεται από τη μία ουτοπία στην άλλη. Ο άνθρωπος αυτός, δεν έχει φραγμούς στη σκέψη του, δεν έχει μέτρο στην καλλιέργεια του, δεν έχει μία ανάγκη, ούτε ένα μόνο σχέδιο ζωής. Κινείται μεταξύ ρευμάτων Μαθαίνει. Βλέπει. Ανταλλάσσει. Μοιράζει. Δέχεται. Ξέρει να ζει. Και στο τέλος, αυτό ακριβώς αποκομίζει. Γεύσεις Ζωής.

Η νομιμοποίηση του δικού μας εθιμικού δικαίου.

  Αν με ρωτούσε κάποιος, πού θα ήθελα να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή, θα είχα σίγουρα δεκάδες προορισμούς να αναφέρω. Αν πάλι με ρωτούσε με ποιους, θα είχα δεκάδες ονόματα να αναφέρω, με ιδιαίτερη βέβαια προτίμηση σε κάποιους από αυτούς. Αν με ρωτούσε, όμως, τι θα ήθελα να κάνω, θα μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να απαντήσω. Μου είναι αδιανόητο σχεδόν, το  να συνδυάσω και τους τρεις αυτούς παράγοντες(χρόνο, τόπο και πρόσωπα)  και να έχω τα επιθυμητά αποτελέσματα. Οπότε καλύτερα να με 'βομβαρδίζουν' οι εκπλήξεις, παρά η απογοήτευση. Γιατί ποτέ δεν είμαι εκεί που θέλω, όταν θέλω και ποτέ δε βρίσκω αυτούς που θέλω, όταν τους θέλω. Και θα μου πεις, ρε κοπελιά, διάβασε λίγο feng shui ή στρώσε το timing σου.Oh yeah, i know...

  Η WWF έχει την υποψία (βεβαιότητα είναι, αλλά ας μη σας τρομάξω άδικα), ότι κινδυνεύουμε άμεσα από αυτοκαταστροφική μανία. Ο κάθε πολίτης σπαταλά καθημερινά μιάμιση φορά περισσότερη ενέργεια από την ποσότητα που η γη έχει τη δυνατότητα να παράγει. Η απορία είναι σχεδόν περιττό να διατυπωθεί. Γιατί;αφού όλοι ξέρουμε. Εδώ εισέρχεται η έννοια της νομιμοποίησης. Η συνήθεια δύσκολα μεταβάλλεται. Ακόμη και αν αρχίσουμε να ανακυκλώνουμε, είμαστε ικανοί να σπαταλάμε περισσότερο  χαρτί μόνο και μόνο για να γεμίζουμε τον ειδικό κάδο ανακύκλωσης. Μοιάζει με σχολικό διαγωνισμό, όποιο παιδάκι φέρει τα περισσότερα, κερδίζει. Μόνο που σ'αυτη την περίπτωση οι καραμέλες έχουν γεύση διοξειδίου. Και δε νομίζω ότι είναι από τις γεύσεις που προτιμάς, τι λες;

  Ο καιρός είναι ιδανικός.Για αλλαγή στη διακόσμηση του δωματίου(ίσως ήρθε και η ώρα να 'κατεβάσω' τα χειμωνιάτικα, αν και είμαι σίγουρη πως δε θέλω ακόμη). Για ζεστό ποπ κορν και αγαπημένες ταινίες. Για θαρραλέα ποδηλατάδα μεσα στη βροχή.