Η λάθος εντύπωση.

Όλοι συνηθίζουμε να δίνουμε μεγάλη σημασία στην πρώτη εντύπωση. Αγνοούμε έτσι τη σημασία της λανθασμένης, είτε είναι η πρώτη, είτε απλώς η τελευταία. 

Η λαθος εντύπωση είναι πολύτιμη. Γνωρίζεις έναν άνθρωπο ή βιώνεις μία κατάσταση. Ποιά είναι η εντύπωση που σου μένει; Θετική ή αρνητική όποια και αν αυτή υπάρχουν πολλές πιθανότητες να είναι και η λάθος εντύπωση. Οι άνθρωποι τείνουμε να δείχνουμε τον καλό μας εαυτό, ντύνουμε τη συμπεριφορά μας με τα καλύτερά της ρούχα και την επιδεικνύουμε σαν να μην έχει κάνει ποτέ κάτι ανόητο, κάτι μη αποδεκτό, κάτι μη επιτρεπτό. Και όχι μόνο δείχνουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που διαθέτουμε, αλλά παράλληλα το πιστεύουμε. Και χωρίς να χρειαστεί να το επαναλάβουμε περισσότερες από μία φορές. Γίνεται φύση μας. Το ασπαζόμαστε χωρίς να το φιλτράρουμε. Γιατί βλέπουμε ότι "πιάνει". Ωστόσο, αυτό που παρουσιάζουμε ως το καλύτερο κομμάτι μας, μήπως τελικά είναι ένα κομμάτι ξεχασμένο μέσα μας και εμφανώς ακαλλιέργητο; Και θα μου πεις, και τι είναι ρε κοπελιά η ψυχή του ανθρώπου, βιολογική καλλιέργεια;;Δε θα διαφωνήσω...

Καμιά φορά εκπέμπουμε ενέργεια. Και το αντιλαμβάνονται όσοι είναι γύρω μας. Αν η ενέργεια αυτή έχει μία θετική αύρα. Γιατί αν δεν έχει, πολύ φοβάμαι ότι κάτι πάει στραβά και απομένουμε μόνοι με τη "γρουσουζιά" μας. Πως γίνεται όμως να μαγνητίζουμε αυτή τη στραβή και άχρηστη ενέργεια; Είμαστε εμείς που επιδιώκουμε τη χειρότερη μορφή αυτών που το σύμπαν μας παρέχει; Υπάρχουν εκατομμύρια επιλογές τριγύρω μας και εμείς πέφτουμε με τα μούτρα στις λανθασμένες γιατί νομίζουμε με περισσή σιγουριά και παράτολμη βεβαιότητα ότι αυτή η επιλογή θα είναι και η σωστή. Πως οδηγηθήκαμε σε αυτή την πεποίθηση; Όταν από μία λάθος εντύπωση καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η εντύπωσή μας είναι σωστή.

Μερικές φορές πάλι, υπάρχει η λάθος εντύπωση που σχηματίζουν οι άλλοι για μας. Αυτή η εντύπωση τείνει να αλλάζει αν κάνουμε 2-3 καλές κινήσεις προσέγγισης. Τείνει, αλλά δεν αποτελεί και το βασικό κανόνα κοινωνικοποίησης του είδους μας. Μπαινοβγαίνουν βλέπεις κομπλεξισμοί και εγωισμοί που δε μπορεί κανείς να παραβλέψει με το ρίσκο να χάσει την κοινωνική αποδοχή που έχει κερδίσει. Σε αυτή την περίπτωση είναι σχεδόν δύσκολο η ενέργεια που στέλνει κανείς να ανατρέψει τα δεδομένα και τις καταστάσεις. Σε αυτή την περίπτωση η ενέργεια πάει απλώς χαμένη. Και ίσως ανακυκλώνεται..Κάπου στο σύμπαν..

Η χειρότερη εντύπωση, είναι εκείνη που έχει κανείς για τον εαυτό του. Όταν αυτή η εντύπωση είναι η λάθος. Ποιός θα σου πει με σιγουριά ότι η εντύπωση που έχεις για τον εαυτό σου είναι η κατάλληλη για σένα; Ποιός θα σε διορθώσει; Ποιός θα σου δείξει το λάθος; Η ενέργεια που ξοδεύεις για τους άλλους είναι εκείνη που καμιά φορά θα έπρεπε να προσφέρεις στον εαυτό σου. Και να την ανακυκλώνεις που και που..Κάπου μέσα σου..

Η λάθος εντύπωση μπορεί να μην είναι η τελευταία. Είναι όμως εκείνη που συνήθως όλοι επιλέγουμε να θυμόμαστε. Όσες και αν ήταν οι καλές που προηγήθηκαν.

Να ζεις, να αγαπάς και να... καταλαβαίνεις.

Να ζεις για να νιώθεις γεμάτος. Να ζεις για να είσαι ο άνθρωπος που θα κάνει πάντοτε ότι μπορεί για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Να ξέρεις, όχι τόσο το πως θα τα καταφέρεις, αλλά το πόσο σημαντικό είναι να τα δεις να υλοποιούνται. Τα όνειρα μας, θα πρεπε να είναι το πιο σημαντικό μας σημείο αναφοράς, ο στόχος και ο προορισμός μας. Και αυτό γιατί όνειρα δε σταματάμε να κάνουμε ποτέ. (το λέει και η διαφήμιση, έτσι;) Μας τρέφουν και μας κάνουν καλύτερους, μας καθοδηγούν και μας προσδιορίζουν, μας δίνουν κίνητρα και τρόπους. Μας πλάθουν και μας συντηρούν. Δε μπορώ να πω ότι μας αλλάζουν, γιατί είμαι και εγώ από εκείνους τους απόλυτους και αδιάλλακτους τύπους που ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν αλλάζει. Άντε να πάρει κάνα δυο κιλά και να αλλάξει ντύσιμο. Τόσο κυνικά. Ακόμη και αν η ίδια έχω βιώσει μεγάλες αλλαγές μου. Είτε είσαι απόλυτος, είτε είσαι ο ίδιος, είτε έχεις αλλάξει, είτε έχεις τελειώσει με τα όνειρά σου, να θυμάσαι να ζεις. Δημιουργικά, με φαντασία, με προοπτικές και ένταση, με συναισθήματα και αξίες (τις δικές σου, όποιες και αν είναι, αρκεί να τις υπερασπίζεσαι).

Να αγαπάς με τέτοιο τρόπο, ώστε να νιώθεις ολοκληρωμένος και μόνος σου. Μπορεί σαν άνθρωποι να ψάχνουμε το άλλο μας μισό, αλλά αυτή η συνήθεια δεν είναι ποτέ αποτελεσματική αν δεν είμαστε ήδη ολοκληρωμένοι από μόνοι μας. Τα εσωτερικά μας απωθημένα, τα συναισθηματικά μας κενά και οι ερωτικές μας αναπηρίες δε θα έπρεπε να μας συνοδεύουν. Θα έπρεπε να τα ξεπερνάμε, τόσο γρήγορα και αποτελεσματικά, σαν να μην υπήρξαν ποτέ λάθη, αλλά "αυστηροί και απαιτητικοί μας σύμβουλοι και οδηγοί". Ένα είδος μάνατζμεντ και μάρκετινγκ... Μας αναλαμβάνει το λάθος team ανθρώπων, μας μαθαίνει όσα χρειαζόμαστε και μετά καλούμαστε να προβάλλουμε το έργο που συντελέστηκε μέσα μας. Ο χρόνος και οι πόροι που θα διαθέσουμε είναι δική μας υπόθεση. Το μόνο που μένει να σκεφτούμε είναι η αποτελεσματικότητα των προσπαθειών. Δεν ερωτεύεσαι με το μυαλό, οπότε θα ζοριστείς λιγάκι...Αλλά αγαπάς με την καρδιά και εκεί τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα. Για αυτό να θυμάσαι, να αγαπάς πρώτα τον εαυτό σου, με ή χωρίς παρέα...

Να καταλαβαίνεις. Όχι αυτά που σου λέω, αλλά αυτά που θέλεις. Καμιά φορά και οι επιθυμίες μας, μας ξεγελάνε. Νομίζουμε ότι θέλουμε κάτι, προσπαθούμε πολύ γι αυτό και στο τέλος καταλαβαίνουμε ότι είχαμε χάσει τον προσανατολισμό μας. Αυτό πρέπει να μάθουμε. Να καταλαβαίνουμε χωρίς να βιώνουμε την πορεία των λαθών. Και αν η μία φορά είναι διδακτική και η δεύτερη απόδειξη ανοησίας, τουλάχιστον να μάθουμε να καταλαβαίνουμε τα προειδοποιητικά σημάδια της τρίτης...Το βασικότερο όμως είναι να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Για να ζούμε και να αγαπιόμαστε καλύτερα. Όλοι μας.

Στην οικιστική ζώνη μιας καρδιάς, όπου πια δε χωράς.

Σε αυτή τη ζώνη, μην προσπαθείς να παραμείνεις. Πως να εγκατασταθεί κανείς σε μία αφιλόξενη γειτονιά; Πόσες φορές πρέπει να σε διώξουν για να καταλάβεις ότι δεν είσαι επιθυμητός/ή εκεί μέσα; Στις πόσες αδυναμίες βρίσκεις τη δύναμη να αποχωρίσεις; Πόσες φορές μπορείς να τα βάλεις με μία καρδιά; 

Υπάρχουν καρδιές και καρδιές. Είναι εκείνες που ανοίγουν δύσκολα. Που προσπαθείς να δεις τι κρύβουν μέσα τους και όχι μόνο δεν τα καταφέρνεις, αλλά είσαι σίγουρος ότι τις έχεις κλείσει ακόμη περισσότερο. Οι καρδιές αυτές δε μιλούν, δεν αντιδρούν, δεν έχουν χτυποκάρδια, δεν κλαίνε από έρωτα και δεν ανατριχιάζουν από πάθη. Δε μετρούν λάθη και δε γοητεύονται εύκολα. Χα! Οι καρδιές αυτές σε κοροϊδεύουν εξαιρετικά. Είναι οι πιο ευαίσθητες και φορτισμένες υπάρξεις. Αλλά σε αφήνουν απέξω από φόβο. Τι είδους φόβο;;; Η ψυχή τους το ξέρει μόνο...

Υπάρχουν και άλλες καρδιές. Είναι οι άλλες που ανοίγουν πιο εύκολα και από τα πόδια μιας "άτακτης" κοπέλας. Είναι εκείνες που μιλάνε παντού, δίνονται, αφήνονται, κλαίνε με το παραμικρό και γοητεύονται έντονα από ένα αθώο χαμόγελο ή θυμώνουν με το παραμικρό νάζι. Επιπόλαιες και άστατες καρδιές. Ανοίγονται τόσο που καμιά φορά δε θυμούνται τι θέλουν. Σε αυτές τις καρδιές δε μπορείς να βασιστείς (ακόμη και είναι η δική σου).

Μπορεί κανείς να μιλήσει για ψεύτρες καρδιές. Για εκείνες που χτυπούν αλλοπρόσαλλα και όσο παιδαριώδης και αν είναι μία τέτοια καρδιά, τι να την κάνεις αν σου λέει ψέμματα ακόμη και για τον αριθμό των χτύπων της;

Μπορεί κάποιος άλλος να σου δώσει μία σπασμένη καρδιά και άντε να δω πως θα τη φροντίσεις, εσύ που δε μπορείς καλά καλά να φροντίσεις τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από μία καρδιά. Φέρεις μεγάλη ευθύνη. Είτε να την κομματιάσεις εντελώς, είτε να την αναγεννήσεις. Δε θα σε κατηγορήσω, αλλά θα ποντάρω το κεφάλι και τα λεφτά μου στην πρώτη πιθανότητα: το κομμάτιασμα. Bonne Chance είπαμε σήμερα; Δεν είπαμε!!!

Όποια καρδιά και αν σου τύχει να κουβαλάς ή να συναναστρέφεσαι, πρέπει να προσέχεις. Να προσέχεις να μην κολλήσει η δική σου τα ελαττώματα της άλλης, να μη τη φθείρεις, να μη της δώσεις τα κουσούρια της δικής σου, να μη χάσεις τη δική σου, να μην πατήσεις στα κομμάτια και αν τα βρεις να τα ενώσεις με αγάπη. Ακόμη και αν δεν τα κολλήσεις με το σωστό τρόπο, ακόμη και αν φαίνονται έντονα τα μπαλώματα της, τουλάχιστον οι ρωγμές θα ξεχειλίζουν από αγάπη.

Αν δε μπορείς να προσέξεις. αν δε μπορείς να διαχειριστείς μία καρδιά, αν δε θέλεις να μπλέξεις με ραγισμένες ευθύνες, με σπασμένους ανθρώπους, με κομμάτια παλμών τότε κλείσε τη δική σου. Η περίφραξη μπορεί να μη σου δώσει πολλά, τουλάχιστον όμως θα σώσει τις καρδιές γύρω σου.

Ότι και αν κάνεις, να θυμάσαι ότι υπάρχουν και κείνες οι καρδιές που είναι τόσο σφραγισμένες γιατί δε θέλησε κανείς να τις ανοίξει. Είναι οι μυστήριες καρδιές...οι μοναχικές.

και τα μαλλιά έγιναν κουβάρια.

Σήμερα θα σου κάνω μία απλή παρουσίαση και θα σου τη κλείσω με ένα και μόνο εξαιρετικά υποκειμενικό και καθόλου Drama-Queen styled συμπέρασμα, το οποίο δε με ενδιαφέρει καθόλου πως θα το εκλάβεις. Και αυτό γιατί όπως και κάθε άλλο υποκειμενικό, δε θεωρώ ότι είναι απαραιτήτως και προσωπικό. Και όταν λέω εσύ, να ξέρεις ότι καμιά φορά τα λέω στον εαυτό μου, κάποιες άλλες σε όλους γενικότερα ή μερικές φορές σε εκείνους που απλά θα ρίξουν μία ματιά. Δεν καταγράφω ημερολόγιο και δεν ετοιμάζω αυτοβιογραφία (θα προτιμούσα εξάλλου να μου τη γράψει ο Αλιάγας στα γαλλικά και να τη μπουκώσει με φωτογραφίες του Άιφελ σε κάθε πιθανή ώρα και απόχρωση :) :)). Οπότε το "Εσύ", δεν είσαι εσύ, αλλά κάποιος τρόπος γραφής άμεσης και άνετης. Περιττές νόρμες δεν τις αντέχω.

Να δεις, λοιπόν, που μια μέρα θα χρειαστεί να φέρεις τα πάνω κάτω στη ζωή σου και να πάρεις σημαντικές αποφάσεις. Να δεις που οι αποφάσεις αυτές στην αρχή, θα σου φανούν οι λογικότερες και οι εξυπνότερες κινήσεις που έκανες ποτέ και μία φωνή λίγο εκνευριστική και πολλή χαρούμενη μέσα σου θα φωνάζει διαρκώς "YUPIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII". Θα περάσει ο καιρός και όλα θα είναι όπως τα θέλεις. Ήρεμα και όμορφα. Και θα αναρωτηθείς: "Μα τι στο καλό έκανα για να αξίζω τόση καλή τύχη;;;" Και η εύνοια θεών και σύμπαντος θα εξακολουθεί να σε στοιχειώνει. Και τότε, θα εμφανιστεί από το πουθενά και από τα απολεσθέντα μία ξεχασμένη μορφή, μία φιγούρα που αγνοείς, μία νέα παράμετρος που εσύ δεν είχες γνωρίσει ποτέ, μία περσόνα που εσύ δεν είχες αντιληφθεί τη δυναμική της και την ισχύ της. Μπορεί να είναι μία νέα σχέση, ερωτική, μία σχέση κρυφή, μία σχέση της σχέσης σου, ένας φίλος, ένας φίλος του φίλου σου, μία νέα επαγγελματική συναναστροφή, ένα νέο αφεντικό, ένας συγγενής στενός ή μακρινός, ένας σκύλος ή μία γάτα, ένα κάτι τέλος πάντων. Ότι και αν είναι αυτό το κάτι, θα σου καταστρέψει τα πάντα. Να το δεις. Θα μπει στη δική σου ρουτίνα, στη δική σου καθημερινότητα, στα δικά σου μεγάλα μυστικά, στο δικό σου πρόγραμμα, στο δικό σου σπίτι/κρεβάτι/γραφείο και θα σου κάνει τα πάντα μαλλιά κουβάρια. Και ειλικρινά, θα θυμάσαι πάντα εκείνες τις μεγάλες αποφάσεις που είχες πάρει και δε θα θέλεις να πάρεις άλλες! Θα αναρωτιέσαι, μα γιατί έμεινα εκτός;;; και δε θα σου απαντά κανείς, γιατί θα είσαι ο μόνος ή η μόνη που το αντιλαμβάνεται με αυτόν τον ζηλιάρικο και κακόβουλο τρόπο. Αλλά από πότε ο αιφνιδιασμός θεωρείται ζήλεια;;; Θα αναρωτηθείς αν αυτό το νέο δεδομένο στη ζωή σου είναι η τιμωρία σου, η εκδίκηση του σύμπαντος πάνω σου. Θα ψάχνεις να βρεις τα λάθη που αν τα διορθώσεις θα σου ξορκίσουν αυτό το κακό που σε βρήκε από το πουθενά και σου στερεί ότι έφτιαχνες με τόση προσπάθεια. Μην αφήνεις τα πράγματα να κάθονται στη ζωή σου χωρίς τη θέλησή σου, μην καταπιέζεσαι και μην προσπαθείς να πείσεις για τα αυτονόητα.

Έχεις σκεφτεί, μήπως αυτό το κάτι είναι η ώθηση που έψαχνες για να εξαφανιστείς από μία μάλλον πλασματική τελειότητα;;;Μήπως αυτό το κάτι δεν είναι η τιμωρία ή η αλλαγή της θεωρίας σου, αλλά ένα κίνητρο να βρεθείς κάπου καλύτερα;;;

Ό,τι και αν είναι αυτό το κάτι, μη δεχθείς σε καμία περίπτωση να το φορτωθείς. Είναι σαν το κρασί, μην του βάζεις νερό, γιατί μετά δε θα μπορείς να το βγάλεις. Και τα νερωμένα κρασιά, δεν πίνονται.

A sante!!!!

Αποχαιρέτα την άϋλη αυθυπαρξία σου.

Για την ακρίβεια αποχαιρέτα πολλά πράγματα μαζί με αυτήν. Όχι μόνο τα υλικά που βλέπεις να σου στερούν, αλλά και εκείνα τα κοπιασμένα ιδεώδη που κάποτε υποσχέθηκες να διαφυλάξεις. Αποχαιρέτα τη δομή που ήξερες και μάθε να ζεις μέσα σε νέα δεδομένα. Φτιάξε νέες αντιλήψεις και διαμόρφωσε νέες απόψεις. Όχι, και καλές να ήταν οι προηγούμενες δε ξέρω που μπορείς να τις τοποθετήσεις. Όταν βλέπεις την αλλαγή στον κόσμο γύρω σου, το μόνο που θέλεις είναι να την ακολουθήσεις. Να είσαι και συ στα trends πρωτοστάτης και εμπνευστής. Χαζούλι. Για να εμπνεύσεις κάποιον άλλο, πρέπει πρώτα να μάθεις τι είναι η έμπνευση, να μάθεις να την αναγνωρίζεις στο συναίσθημα εκείνο που σου λέει: "μεγάλε, αυτό είναι θησαυρός!", να μάθεις να την εξυψώνεις μέσα από την κατάντια της και να της δίνεις χρώμα αρκετό για να φανεί σοβαρή και αξιόπιστη, μα συνάμα δυνατή και φρέσκια. Η έμπνευση είναι δύναμη, πλάθει και αναπλάθεται, αφυπνίζει συνειδήσεις χρόνια υπνωτισμένες και ανανεώνει εκείνες που δέχονται πολλά με το ανοιχτό τους πνεύμα και ανέχονται λιγότερα για να μην το ευτελίσουν-το πνεύμα. Η έμπνευση μπορεί να είναι τα λόγια ενός ανθρώπου, μία πράξη μεγαλοψυχίας χωμένη μέσα στη μικροπρέπεια της καθημερινότητας μας, μία ανάγκη αποσύνδεσης από τα τετριμμένα του κόσμου, μία ελπίδα αλλαγής και μία προσμονή αδικαιολόγητη για αυτό που κάποτε πίστευες πως θέλεις. Για να δώσεις σπίθες στο βλέμμα κάποιου, για να τον πείσεις να δει την καλύτερη οπτική σου, για να του φυτέψεις κίνητρα αισιοδοξίας μέσα στο κεφάλι, για να παραμερίσεις φόβους και αδυναμίες, εμπόδια και αδιαφορίες πρέπει να ξέρεις μέσα σου πως είσαι συν-υπεύθυνος για ότι "παίζει γύρω σου". 

Αν η κοινωνία σου, άδεια από έμπνευση και ανθρώπους που τη φέρουν και τη μοιράζουν με το γνωστό "πάρε να χεις άνθρωπε", έχει πέσει στο επίπεδο της αποσάθρωσης, οπότε δέχεται τα πάντα στωικά, αφήνοντας το αδιάφορο σφύριγμα μίας υποτυπώδους δήθεν ψευτοαντίδρασης, τότε λίγα μπορείς να κάνεις για να την κατανοήσεις και πολλά περισσότερα για να τη βοηθήσεις. Δεν είναι η φυγή η λύση που ζητά το πρόβλημα σου. Δεν είναι η φυγή αυτή που θα μειώσει την ταπείνωση που νιώθεις για την κατεστραμένη κοινωνία σου, που θυμίζει αυτόχειρα με δολοφονικές παράλληλα τάσεις. Αν η κοινωνία σου έχει χάσει τον παλμό και την ταυτότητά της, γιατί πρέπει να παρασύρει και σένα στην καταστροφή της, γιατί να σε σκοτώσει μαζί της; Ξεχνάς πως εσύ μπορείς να την αλλάξεις; Γιατί η παθητική σου στάση εμπνέει περισσότερο; Γιατί αυτό που σε προσβάλλει το ξεπερνάς ατάραχος; Γιατί μαθαίνεις να ανέχεσαι τη βλακεία του κόσμου γύρω σου, αλλά ισχυρίζεσαι με θέρμη πως δε μπορείς τους βλάκες; Ποιος μηχανισμός σε κινεί και νιώθεις ασφαλής μέσα σε ένα χώρο όπου όλα όσα μετράνε καταλήγουν να μην έχουν αξία; Αν έχεις γνώμη, αν έχεις όρεξη, αν έχεις έμπνευση να μοιράσεις δεξιά και αριστερά, χωρίς να σε νοιάζει τι κρύβει η κάθε πλευρά, τότε κάνε ότι σου λέει ο Ελύτης:

Πιάσε 

 

το 

 

ΠΡΕΠΕΙ  

 

από 

 

το 

 

ιώτα 

 

και 

 

γδάρε 

 

το 

 

ίσαμε 

 

το 

 

πι 

.

"Γιατί ο ουρανός είναι ένας. Το ζήτημα είναι από που το βλέπει κανείς."

 

 

Αναλύοντας τη μονοτονία του πράγματος.

Καμιά φορά, και ειδικά τις φθινοπωρινές μέρες που όλα μοιάζουν να αρχίζουν ξανά χωρίς να υπάρχει ωστόσο κάποιο επίσημο τέλος πέρα από κείνο του καλοκαιριού, τα πράγματα φαίνονται βαριά και ασαφή, μονότονα και άσκοπα. Δε θα μπορούσα να πω πληκτικά και βαρετά, καθώς ακόμη και αυτές οι ασαφείς μονοτονίες κάπως απασχολούν και προβληματίζουν το μυαλό, σου τρώνε χρόνο, ρουφούν ενέργεια και διάθεση. Δε θα μπορούσα να συνεχίσω και χωρίς να εξηγήσω λοιπόν, καταρχάς τι εννοώ με τη γενική αναφορά στα "πράγματα" και επιπλέον τι προσδιορίζει τη μονοτονία τους και πως μπορεί κανείς να αναλύσει και τα δύο. Αν δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει...

Τα πράγματα. Είναι γενικό μιας και είναι η αποτύπωση όσων τραβάει κανείς καθημερινά. Κατάσταση, πρόβλημα, συνθήκη, γεγονός, εμπειρία, βίωμα. Όλα μπορούν να μπουν κάτω από την λέξη. Όλα, ακόμη και τα συναισθήματα. Αν μάθεις να τα αγνοείς, μπορείς να τα θεωρείς "πράγματα". Φαντάσου λοιπόν μία κατάσταση, η οποία υπό κανονικές συνθήκες διαθέτει συναισθήματα. Όταν αυτά ξεφουσκώσουν τι σου μένει;;; Δε ξέρω πως το περιγράφεις εσύ. Ένα μόνο ουσιαστικό μου έρχεται κατά νου και αυτό με βολεύει. Σου μένει ένα απροσδιόριστο κρύο και αδιάφορο πράγμα. Φαντάσου μία κατάσταση πεπερασμένη σε χρόνο κοντινό, αλλά όχι τόσο, ώστε να θυμάσαι λεπτομέρειες και πρόσωπα. Σε τι διαφέρει αυτή η κατάσταση-ανάμνηση από μία φωτογραφία;;; Σε τίποτα θα έλεγα. Είναι ένα από τα πράγματα που κουβαλάμε μέσα μας. Οι αναμνήσεις.

Η μονοτονία είναι εκείνη η αδιάφορη αντιμετώπιση που αφιερώνουμε σε όσα κανονικά θα έπρεπε να θεωρούμε πολύτιμα και μοναδικά. Εκείνη η ξενέρωτη και παθητική στάση που τα μετατρέπει σε δεδομένα και "δεύτερα". Δεύτερα σε προτεραιότητα, δεύτερα στη σκέψη μας, δεύτερα στη ζωή μας, δεύτερα γιατί ποτέ δε μάθαμε την αξία τους, δεύτερα γιατί η αξία τους ήταν πολλή μεγαλύτερη από όση μπορούσαμε να αντέξουμε. Και το βλέπουμε εκ των υστέρων. Πολύ πιο αργά απ ότι θα έπρεπε. Όταν τα πράγματα έχουν αναλυθεί τόσο μέσα στο κεφάλι μας, που πια η μονοτονία της φύσης τους είναι μία υπενθύμιση του λάθους που κάναμε. Και μάλλον, μία προειδοποίηση του λάθους που ΘΑ ξανακάνουμε.

Ίσως, αυτή η ψυχρή μονοτονία να μας άφηνε ήσυχους, να κάνουμε εκείνο το κάτι καλύτερο που ίσως θα μπορούσαμε, αν πίστευε πως θα το αντιμετωπίζαμε όχι σαν ένα ακόμη πράγμα, αλλά σαν να είναι ότι καλύτερο μας έχει τύχει...

Βλέπεις ακόμη και αυτή, διατηρεί τις αποστάσεις και τις επιφυλάξεις που εμείς ξεχάσαμε.

Όταν ακόμη και η αγάπη δεν είναι αρκετή, τί μπορεί να κάνει κάποιον σημαντικό για μας;

Δεν είναι τίποτα δύσκολο. Για κανέναν άνθρωπο. Γενικά η ανθρωπινή φύση διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες και αμέτρητες αδυναμίες. Δεν έχει μέτρο, δεν έχει όρια από τη φύση της και κανείς δε μπορεί να την εμποδίσει. Παρά μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος. Αυτός που κοινωνικά ορμώμενος και συλλογικά σκεπτόμενος- χωρίς πραγματικά να το πιστεύει- θέτει όρια και όρους, δίνει όρκους και υποσχέσεις και τηρεί πολύ λιγότερα από αυτά που και ο πιο δύσπιστος θα είχε υπολογίσει. Ο άνθρωπος δεν έχει όρια, για αυτό έχει εφοδιαστεί με λογική ικανή να κάνει τα πάντα και συναισθήματα ισχυρά και έντονα, τόσο ώστε να κάνουν την πανίσχυρη λογική κομματάκια. Οι άνθρωποι δεν έχουν αίσθηση του μέτρου γι αυτό και αναπτύσσουν δυσανάλογα τα συναισθήματα και κατασκευάζουν αξίες και ιδανικά που υποβαθμίζουν τα συναισθήματα και τις αρετές των συνανθρώπων τους. Δεν το κάνουν με κακή πρόθεση. Απλώς η έλλειψη μέτρου αλλοιώνει την κριτική και αυτοκριτική τους διάθεση. Η αλήθεια είναι ότι κανένας άνθρωπος δεν επιθυμεί να κρίνει τον εαυτό του. Τουλάχιστον όχι αρνητικά.  Και δεν επιθυμεί και οι άλλοι να κάνουν κάτι τέτοιο για αυτόν, χωρίς όμως αυτό να στέκεται εμπόδιο στη δική του αυστηρότατη κριτική για τους άλλους.

Έτσι γεννιούνται οι άνθρωποι που κατά βάθος είναι πάντα μόνοι. Ξέρεις, τι είναι χειρότερο από έναν άνθρωπο μόνο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους;

Η κοινωνία δομήθηκε χωρίς ουσιαστικό σχέδιο και αν υπήρξε κάποτε η ανάγκη για ένα κοινωνικό συμβόλαιο είναι γιατί υπήρξε μεταξύ των ίδιων έλλογων όντων η σιωπηρή συμφωνία διατήρησης μίας φρούδας αλλά τόσο όμορφης ελπίδας. Είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρχει κανείς με άλλους. Και είναι δύσκολο, παρά την αρχική μου τοποθέτηση την οποία σε λίγο θα στηρίξω ακράδαντα, γιατί υπάρχουν δισεκατομμύρια (6 και κάτι για την ακρίβεια) είδη ανθρώπων. Αν η μοναδικότητα του ανθρώπου είναι τόσο σημαντική γιατί ο άνθρωπος από μόνος του παύει να φέρει τη σημαντικότητα που του αξίζει; Την αποβάλλει μόνος του με τη συμπεριφορά και τη στάση του απέναντι στους υπόλοιπους ανθρώπους και απλώς λαμβάνει ότι του αναλογεί ως αντάλλαγμα ή οι άλλοι έχουν χάσει τον τρόπο υπολογισμού; Τι θα πει πως η αγάπη δεν είναι το κριτήριο για όλους; Ασφαλώς και δεν είναι. Αλλά τι μπορεί να είναι πιο ισχυρό από την αγάπη μετά από αυτή την παραδοχή; Αν ισχυριστούμε ότι τα χρήματα, τα υλικά αγαθά ή η δόξα και η προσωπική ματαιοδοξία του καθενός είναι ισχυρότερα από την αγάπη θα πρέπει να τα αποσυνδέσουμε από τον άνθρωπο (από τη ρομαντική εκδοχή της έννοιας του ανθρώπου) και τότε θα πρέπει να αποσυνδέσουμε και τον ίδιο τον άνθρωπο. Το θέλουμε; Το αντέχουμε;

Η μοναξιά δεν είναι άσχημη όταν είναι προσωπική επιλογή. Είναι άσχημη όταν προκύπτει μέσα από μία άτσαλη πορεία προς την επίτευξη στόχων και ικανοποίηση αναγκών. Πότε αλήθεια έπαψαν οι γύρω μας να μας νοιάζουν; Είναι σημαντικοί για μας επειδή μας το ζητά η συνήθεια που έχει ριζώσει μέσα μας με τον καιρό ή επειδή όντως βρίσκουμε σε αυτούς κάτι που μας κάνει καλύτερους, πιο ευτυχισμένους, πιο ασφαλείς, ή ότι άλλο στον υπερθετικό βαθμό του; Και αν ισχύει το δεύτερο, εμείς τι κάνουμε για να είμαστε σημαντικοί για εκείνους που μας ενδιαφέρουν πραγματικά;

Το λάθος είναι ότι θεωρούμε την αγάπη δύσκολη, ενώ τίποτα δεν είναι δύσκολο. Είμαστε κατά βάθος πολύ πιο κοντά απ όσο νομίζουμε. Δεν πήγε στραβά το κοινωνικό μας συμβόλαιο. Στραβή είναι η οπτική από την οποία το κοιτάζουμε. Και το σημαντικότερο όλων, είναι ότι πάψαμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο στα μάτια.

Η αλήθεια είναι πως ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι χειρότερο από έναν άνθρωπο μόνο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους.