Ο μέντοράς μου πνίγηκε σε μια κουταλιά απογοήτευσης.

Για να πάει κανείς μπροστά στη ζωή του, θα κληθεί να παρουσιάσει τρία ελκυστικά προσόντα:

1. Δουλειά.

2. Μυαλό.

3. Τύχη.

Εάν τσεκάρεις και τις 3 επιλογές, τότε σίγουρα είσαι ο καλύτερος αλλά, δεν είσαι αρκετά καλός.

Ο καθοριστικός παίκτης σε αυτή την παρτίδα είναι οι γνωριμίες σου, τα connais, people you know, πες το όπως θες, γενικά αυτό που αναγνωρίζεται ως ο κύκλος ενός ατόμου, φιλικά διακείμενου προς το κοινωνικό σύνολο. Ο λόγος δεν αφορά καθόλου σε λάδωμα/χρηματισμό/μίζα-ρισμα μελών αυτού του κύκλου, με σκοπό την άμεση και αποτελεσματική εξυπηρέτηση ίδιων συμφερόντων και την επακόλουθη εξαφάνισή τους από προσώπου γης, ώστε να μη χρειαστεί να ανταποδώσουν τη χάρη. Ο λόγος στρέφεται απόψε, γύρω από τους μέντορες. Εκείνους τους πολύπαθους ξερόλες που έχουν μία γνώμη για όλα όσα σε ταλανίζουν και την εκφράζουν πάντα τη στιγμή που σκέφτεσαι με τι κόμπο να δέσεις τη θηλιά.

Αν οι μέντορες, ήταν ικανοί και αποτελεσματικοί, κανένα κράτος δε θα ήταν έρμαιο των οικονομικών δυσχερειών, ούτε υπόλογο απέναντι στους πολίτες του για λανθασμένους πολιτικούς χειρισμούς. Απόδοση 999 προς 1.

Αν οι μέντορες είχαν τη διπλάσια πείρα από εμάς τους ταπεινούς καθοδηγούμενους, καμία σχέση δε θα είχε προβλήματα και κρίσεις κυμαίνουσες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Απόδοση 999 προς 1.

Αν οι μέντορες είχαν μυαλό ή τύχη, κανείς από εμάς δε θα είχε δουλειά. Εκτός και αν η βλακεία-ουπς! συγνώμη-η φιλευσπλαχνία ήθελα να πω, αυτών των καλών μα σπάνιων ανθρώπων, τους καθιστούσε ετερότροφους οργανισμούς, παρασιτικά ζώντες από την επιτυχία των καθοδηγούμενών τους. 

Απόδοση 999 προς 1.

Αν οι μέντορες είχαν και δέκα γνωριμίες ισχυρότερες από τις δικές μας, είμαι σχεδόν βέβαιη πως θα ήταν καλεσμένοι στην Oprah στη θεματική εκπομπή "τα κοινωνικά φαινόμενα-παράδοξα".

Απόδοση απεριόριστη και απροσδιόριστη, γιατί νομίζω πως σύντομα η  εν αγνοία της και εξ αποστάσεως καθοδηγήτριά μου, θα συνταξιοδοτηθεί και ίσως να ασχοληθεί σοβαρά με τον Πρόεδρο.

Αν πραγματικά, έπιανε κανείς μία από αυτές τις δελεαστικές, όσο και ουτοπικές αποδόσεις, τότε νομίζω πως και εγώ θα μπορούσα να κάνω τους μέντορες μου περήφανους.

Για την ώρα, θεωρώ μεγάλη τύχη να μπορεί κανείς να διακρίνει την ικανότητα της ορθής και ανιδιοτελούς καθοδήγησης, σε κάποιον γνωστό ή λιγότερο γνωστό συνάνθρωπό του. Τουλάχιστον, στην αρχή, σου δίνει έμπνευση.

Οταν μεγαλώσω θα γίνω Drama Queen.

Έχω κολλήσει με τον εξόχως μαγευτικό και 'νονο' πολλών νεοαμερικανών, με το μοναδικό soul και όχι jazz, Barry White. Ξέρατε ότι βραβεύτηκε ως ο άνθρωπος που εμπνέει την αναπαραγωγική διαδικασία των Αμερικανών; Η Δέσποινα με μάλωσε, γιατί δεν αναγνώρισα σωστά το είδος. Να το ακούσω θέλω αγάπη μου, όχι να το μάθω!!! Εξάλλου, πες μου εσύ, τί είναι τζαζ;;; Είναι η τύπισσα που μας κέρασε με τον καφέ συναισθηματικό κατακλυσμό θέλοντας να γλιτώσει από τις σκιές που την κυνηγάνε;Και τελικά τί έκανε, γύρισε ξανά πίσω στις σκιές. Παραδέξου το, ήταν λίγο jazz...

Θέλω να μου δανείσεις ένα συναίσθημα. Όποιο θέλεις, όποιο έχεις πρόχειρο, όποιο νομίζεις ότι μου ταιριάζει. Θέλω να μου το δανείσεις και εγώ θα το κάνω τεράστιο. Θα το μεγαλοποιήσω τόσο που στο τέλος θα είναι ένα άλλο, καινούριο συναίσθημα. Θα έπρεπε να δίνουμε αξία σε κάθε μας στιγμή, θα έπρεπε να νιώθουμε και να ακούμε, να γευόμαστε και να αισθανόμαστε το κάθε τι, σαν να είναι το μόνο πράγμα που υπάρχει για μας. Θα έπρεπε όλα να είναι μοναδικά και ιδανικά. Να μας δίνουν κάτι μικρό και εμείς να βρίσκουμε το μεγαλύτερο νόημα σε αυτά σαν να πρόκειται για κοσμογονικό φαινόμενο. Δε θα ήταν άσχημη λίγη jazz στη κοσμοαντίληψή μας. Έχουμε καταστρέψει κάθε μας επαφή, ακόμη και τη βλεμματική. Πλησιάζουμε στόχους και χάνουμε ανθρώπους. Πετυχαίνουμε τους στόχους και χάνουμε τον εαυτό μας.

Αν είχαμε εξελίξει τη βιοαναπαραγωγή ίσως να χάναμε την ηθική μας θεώρηση και ίσως να αναπτύσσαμε μία νέα φλυαρολογία περί του δέοντος και του αντιδεοντολογικού, ωστόσο θα επιλέγαμε μία εποχή κατάλληλη για μας. Γιατί δε μπορούμε να χωρέσουμε εκεί που μας βάλανε; Δεν είναι και τόσο συμβιβαστικό το να αποκτούμε άμυνες και μηχανισμούς προσαρμογής αλλά και να ήταν, δε θα το θεωρούσε κανείς κακό. Κακό είναι εκείνο που δε σε αφήνει να αντιληφθείς πόσο ζεστός είναι ο ήλιος. Κακό είναι εκείνο που σε ξυπνάει τα βράδια. Κακό είναι εκείνο που δε σε αφήνει να μιλήσεις με δύο ανθρώπους που θέλουν να σε ακούσουν. Κακό είναι να μετανιώνεις και να μην έχεις ούτε λόγο, ούτε εναλλακτικό σχέδιο δράσης. Κακό είναι να μην αναγνωρίζεις τις αληθινές ανάγκες.

Κακό είναι να μη μπορείς ούτε να δανείσεις, αλλά ούτε και να δανειστείς ένα συναίσθημα. Το χειρότερο όμως είναι να μη μπορείς να φτιάξεις ένα δικό σου συναίσθημα. Και όχι, η τρέλα και η παράνοια δεν είναι συναισθήματα, είναι αναγνωρισμένα νοσήματα. Όπως και η κατάθλιψη.Μην προσπαθείς να βοηθήσεις όσους τα έχουν. Δεν είσαι ειδικός, και αφού δεν έγινες μέχρι τώρα, δε θα γίνεις ποτέ. Προσπάθησε, όμως, να καταλάβεις και να στηρίξεις όσους σε έχουν ανάγκη. Προσπάθησε να το κάνεις νωρίς. Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις, το αργά είναι πάντα πολύ αργά.

Για αυτό σου λέω, άσε με να ακούω soul και να το παίζω jazz, άσε με να γίνω Drama Queen, να τα βλέπω όλα θεατρικά και διασκεδαστικά!!!Ασε με να εκτονωθώ, η ψυχανάλυση κοστίζει!!!

Η ισχύς του αιφνιδιασμού είναι αιφνιδιαστικά ισχυρή.

Η δημοκρατία, λένε, ότι δεν προετοιμάζεται για αιφνιδιασμούς. Αυτή είναι μία σημαντική παράμετρος που εξηγεί/επεξηγεί/παρεξηγεί την έκβαση των γεγονότων σε μία χώρα. Ίσως, η προετοιμασία να μην είναι ποτέ αρκετή, ωστόσο, ένα σύστημα οφείλει, αν μη τι άλλο, να διαθέτει ένα μηχανισμό αντίληψης και διαχείρισης των επικείμενων κρίσεων. Ένας αιφνιδιασμός μπορεί να είναι εξαιρετικά καταστροφικός και σπάνια εξαιρετικά άσκοπος. Έχει πάντοτε κάτι πολύτιμο να διδάξει στον πληθυσμό που έχει επιλέξει για στόχο του. Το αν, ο πληθυσμός αντιληφθεί αρχικά την αιφνιδιαστική κίνηση ή αν συνειδητοποιήσει τα εξαγόμενα συμπεράσματα είναι δύο άλλα, μεγάλα κεφάλαια.

Λένε επίσης, ότι και ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ έτοιμος να δεχθεί αιφνιδιασμούς. Δεν πέφτουν και εντελώς έξω οι προλαλίσαντες. Ένας άνθρωπος, έχει μάθει να προσμένει από τη ζωή του συγκεκριμένα πράγματα. Ένας επαγγελματίας επιθυμεί κέρδη, ένας φιλομαθής γνώσεις, μία κουτσομπόλα ψάχνει για φρέσκα νέα, ένας οραματιστής αναζητά ομοϊδεάτες να τον συμπονέσουν και ίσως να το συνδράμουν, ένας ερασιτέχνης γκαντέμης ψάχνει για νέες προλήψεις μήπως και μπορέσει να ακουμπήσει κάπου την κακή του τύχη, ενώ ένας ανίδεος-πλεονέκτης-υλιστής σίγουρα δε θα θέλει τίποτα άλλο παρά μία ιδέα μοναδική και κερδοφόρα. Κανείς, μα κανείς! (και μεταξύ μας τώρα ,είναι απολύτως κατανοητό αυτό) δεν προσπαθεί να νοηματοδοτήσει τους δύο μεγαλύτερους αιφνιδιασμούς που πλήττουν πάντοτε την ανθρώπινη υπόσταση. Την απώλεια της υγείας και την απώλεια της ζωής. Ο θάνατος και η ασθένεια τρομάζει τόσο τους ανθρώπους που καμιά φορά συμβαίνουν και τα τραγελαφικά σκηνικά, όπου "ο έχων απωλέσει" κάποιον αγαπημένο του, να προσπαθεί να παρηγορήσει κάποιον που το έμαθε εντελώς τυχαία και δε γνώριζε καν τον "πρωταγωνιστή" και ελάχιστα τον κληρονόμο του έργου. Συγχώρεσέ μου το σαρκασμό αλλά, όπως η φτώχεια θέλει καλοπέραση, έτσι και η ορφάνια θέλει ειρωνεία. Ειρωνεία ως προς την κατάσταση ασφαλώς. Γιατί, αν δει η ζωή την αδυναμία σου, μάλλον την έχεις άσχημα.

Εγώ λέω, πως δε μπορώ να με προετοιμάσω για κανενός είδους αιφνιδιασμό. Εξάλλου, και το παρελθόν έχει πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να μου χτυπήσει κατάμουτρα. Παρόλα αυτά δεν τα πήγα και άσχημα, αν και μερικές φορές το παρακάνω με την ειρωνεία-χωρίς να βρίσκω κάποιο λάθος σε αυτή μου την επιλογή. Εκτιμώ απέραντα, ωστόσο, τους ανθρώπους που μπορούν να δείξουν μεγαλείο ψυχής χωρίς να ανοίξουν τη ψυχή τους σε κοινή θέα. Τα λαϊκά θεάματα έπαψαν να κάνουν πάταγο από την ρωμαϊκή εποχή, οι οσιομάρτυρες είναι αρκετοί και τα λιοντάρια ποτέ δε θα μπορέσει κανείς να τα χορτάσει, όσα κορμιά και αν πετάξει στην αρένα. Οι άνθρωποι, όμως εκείνοι, που έχουν την τιμή να αποκτήσουν το δικό τους χρονικό σημείο αναπροσαρμογής μετά από έναν απάνθρωπο αιφνιδιασμό, είναι εξαιρετικά προικισμένοι, είναι υπερήρωες χωρίς υπερδυνάμεις και έχουν για όπλο τους μόνο την αισιοδοξία. Και αυτοί (αυτή) διδάσκουν. Διδάσκουν εκείνους του μεμψίμοιρους που σιγοκλαίνε με το παραμικρό, που αγνοούν τι παίζει μέσα στο μυαλό του συνομιλητή τους, που βλέπουν για αναίσθητο εκείνον που γελάει, ενώ η παράδοση και η ζωή τον ήθελε καταδικασμένο. 

Ένα τελευταίο έχω ακούσει να λένε και θα κλείσω για σήμερα. Αν ο τρόπος που βλέπει κανείς τα πράγματα, αν η αντίληψη για τη ζωή, για τα δεδομένα και τα απολεσθέντα, για τα κεκτημένα και τα αδίκως χαμένα, δεν είναι λιγάκι "πειραγμένη", τότε ποτέ δε θα μπορέσει να υποτάξει κανείς εκείνο ή εκείνα που τον αιφνιδίασαν. Ευχάριστα ή δυσάρεστα.

Αχ κουνελάκι, κουνελάκι ξύλο που θα το φας;

Διαφήμιζαν, πριν από λίγο, μία μεμβράνη, η οποία καλύπτει μικρές φθορές σε προφυλακτήρες και καθρέπτες αυτοκινήτων. Την απλώνεις, είτε πάνω στη γρατσουνιά, είτε προληπτικά για τις γρατσουνιές που σκοπεύεις να κάνεις και ούτε γάτες, ούτε ζημιές.

Θα ήταν ωραία η εφαρμογή ενός ανάλογου υλικού και στις ζημιές που προκαλούμε στις διάφορες κοινωνικές-πολιτικές-οικονομικές-διασκεδαστικές-απροσδιόριστες-ενοχλητικά καταναγκαστικές-φιλικές-ερωτικές-επαγγελματικές-ακαδημαϊκές-οικογενειακές-και πάσης άλλης φύσεως δραστηριότητές μας. Δε βρίσκεις; Θα ήταν τόσο απλό να καλύπτεις όλα σου τα λάθη με μία απλή μεμβράνη και να βγαίνουν όλοι σώοι και ασφαλείς. Από την άλλη δε θα ήταν καθόλου ειλικρινές, δίκαιο και ασφαλές. Φαντάζεσαι πως θα ήταν μία ζωή γεμάτη λάθη, τα οποία θα έκανες εκ του ασφαλούς; Θα ήταν μία ζωή γεμάτη μπαλώματα.
Κάπως σαν την Αίγυπτο. 29 χρόνια συνύπαρξης-χωρίς επιθετικό προσδιορισμό-29 χρόνια γεμάτα μπαλώματα και εκδορές στο πολιτικό σύστημα και ξαφνικά 1.000.000 ανθρώπων ετοιμάζεται για 8η μέρα να αλλάξει το σύστημα. Εκτός από την οικονομική μπορούμε να απολαύσουμε και την ολοκαίνουρια μεσογειακή κρίση...
Φέτος, σου λέει, είναι η χρονιά του λαγού. Ζωδιακά έχει κάποια σημασία. Αν το δούμε ωστόσο συμβολικά μπορούμε να βρούμε πολλές άλλες. Σημαίνοντα και σημαινόμενα... Ίσως, φέτος να είναι η χρονιά που όλοι θα τρέξουμε σαν τους λαγούς για να γλιτώσουμε από τους κυνηγούς.  Κάθε σημείο έχει τη δική του ερμηνεία και δεν είναι διάφορο από τη δική μας οπτική γωνία. Το πως βλέπουμε τα πράγματα είναι αποτέλεσμα των διαστάσεων που επιλέγουμε να του δώσουμε. Και δεν αναφέρομαι στις διαστάσεις του χωροχρόνου αλλά στις διαστάσεις που διαμορφώνει το ασυνείδητο. Το ακούμε όσο θα έπρεπε ή το αγνοούμε περισσότερο από όσο πρέπει;
Ίσως πάλι να είναι η ευκαιρία να μπαλώσουμε τα κενά μας (και όχι τα λάθη μας) με τις ιδέες, τις ασχολίες, τα πράγματα, τις λέξεις, τους ανθρώπους που πραγματικά χρειαζόμαστε. Κομμένες πια οι μεμβράνες και οι προχειροδουλειές. Κομμένες και οι άσκοπες τάσεις φυγής. Αυτό θα κάνω και εγώ. (η τελευταία αναφορά βασίζεται στον ισχυρισμό ενός καθηγητή μου, ότι οι Έλληνες χρησιμοποιούμε το 'εγω' στις 8 από τις 10 φράσεις μας, και την αυθεντία δεν την αμφισβητούμε σχεδόν ποτέ).
Και θα ξεκινήσω από σήμερα. Θα με πάω εκδρομή. Μου αρέσουν οι εκδρομές. Στεναχωριέμαι που δεν με πήγα περισσότερες.
Αν και μία από εκείνες μου έκρυβε την καλύτερη έκπληξη πάνω στο τρένο...

Να σου πω μία ιστορία;

Που θα πας;

Δε ξέρω.

Είναι ωραία εκεί που θέλεις να πας;

Δε νομίζω.

Τότε γιατί φεύγεις;

Όλοι φεύγουν κάποτε.

Το ξέρω. Είναι κανένας από αυτούς χαρούμενος;

Μπα. Δε θα το έλεγα.

Γιατί να φύγεις τότε;

Για να δω.

Τι να δεις;

Να δω τα όριά μου, τις αντοχές μου, τον κόσμο, τους ανθρώπους, τα πράγματα. Για να δω νέα όνειρα.

Δύο βασικά ερωτήματα είναι το γιατί και το γιατί όχι.

Χθες βράδυ, έγινε ότι και την προηγούμενη Παρασκευή. Η γειτόνισσα της διπλανής πόρτας, εκείνη που δεν έχω δει ποτέ, αλλά ξέρω τα πάντα για τη σχέση, τη ζωή της, τους φίλους και τις φίλες της, έκανε και εκείνη ότι και την προηγούμενη Παρασκευή. Χώρισε. Και αφού το συζήτησε για ώρες με τον πρώην, έκλεισε και άρχισε να ενημερώνει τις φίλες της. Και έχει πολλές φίλες...Εννοείται ότι πάντα έχει δίκιο.  

Γιατί μόλις γίνει κάτι, τρέχουμε να ενημερώσουμε τους ανθρώπους γύρω μας; Γιατί, δεν αφιερώνουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας, να αναρωτηθεί γιατί έγιναν τα πράγματα με τον τρόπο που εξελίχθηκαν; Γιατί δεν προσπαθούμε να βρούμε το λάθος, αλλά αναλώνουμε τη σκέψη μας σε ατέλειωτες περιγραφές; Γιατί αυτό που επανειλημμένα κάνουμε δε μας διδάσκει ποτέ, τίποτα;

Και γιατί να μην το κάνουμε; Γιατί να μην αφήσουμε κάποιον άλλο να ανακαλύψει τα λάθη μας; Γιατί να μην αφήσουμε κάποιον άλλο να ακούσει τα γεγονότα και να προσπαθήσει να μας μάθει αυτά που αγνοούμε επιδεικτικά; Αφού για αυτό έχουμε τους φίλους μας, έτσι δεν είναι;

Υπάρχουν 5 τρόποι να ακούσει κανείς έναν άνθρωπο: α) απλώς να ακούσει, β) να ακούσει προκειμένου να πει μία δική του σχετική ιστορία, γ) να ακούσει για να δώσει συμβουλή, δ) να ακούσει χωρίς να προσέξει λέξη (ρωτήστε τι ώρα είναι και θα σας απαντήσει ναι/όχι) και ε) να ακούσει για να καταλάβει τον άλλο.

Οι άνθρωποι πάνε και έρχονται. Αναγκάζονται να φύγουν και καμιά φορά η άφιξη τους καταπιέζει. Οι άνθρωποι μένουν χωρίς να ξέρουν γιατί. Μερικοί μένουν χωρίς να καταλαβαίνουν που βρίσκονται. Υπάρχουν άλλοι που φεύγουν πρώτα με τη σκέψη και έπειτα επιστρέφουν για να μαζέψουν και το κορμί τους. Άλλοι χαίρουν χαρούμενης υποδοχής και άλλοι φεύγουν δαρμένοι και με κεφάλι σκυμμένο. Άλλοι τρέχουν μίλια για μια αγκαλιά και άλλοι βαριούνται να κάνουν δύο βήματα. Κάποιοι ξέρουν να ταξιδεύουν κάθε μέρα, κάθε στιγμή, να ανακαλύπτουν, να μαθαίνουν. Και υπάρχουν και άλλοι που είναι καλλιτέχνες στα όνειρα-που θα ήθελαν να γίνουν αληθινά. Άλλοι ξέρουν να ακούνε ιστορίες και κάποιο άλλοι ξέρουν να διηγούνται.

Θα φύγεις τελικά;

Ναι.

Γιατί δε μένεις;

Θέλω να βρω τις δικές μου ιστορίες. Θέλω να μάθω να διηγούμαι ιστορίες. Δε θέλω πια να ακούω ξένα όνειρα, δε θέλω να ακούω ξένες λέξεις, ξένα αισθήματα, ξένες σκέψεις, ξένες στιγμές. Θέλω άλλες συμβουλές που ίσως με γυρίσουν εδώ ξανά. Θα με περιμένεις όταν γυρίσω;

Όχι. Δε θέλω να ακούσω τις ιστορίες σου. Θέλω να τις φτιάξουμε μαζί. Καλό ταξίδι.

Άσε με να γίνω ο εξουσιαστής σου!

Και έρχεται η μέρα εκείνη, η συφοριασμένη, που πιάνεις τον εαυτό σου με μία απορία καρφιτσωμένη στα χείλη. Με ακούει κανείς; Και μετά αναρωτιέσαι, αν αυτή είναι η σωστή απορία. Και τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι το να βρεις κάποιον να σε ακούσει είναι πολύ απλό. Είναι ίσως το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Η πραγματική δυσκολία είναι να βρεις κάποιον να καταλαβαίνει όσα του λες. Αν η τύχη σ' αγάπησε κάποτε και έχεις συναντήσει τέτοια υβριδικά μοντέλα ανθρωποειδών ακροατών, καλά θα κάνεις να μην τους δείξεις ότι εκτιμάς την αρετή αυτή, ούτε να τους ευχαριστήσεις για την κατανόησή τους. Απλώς μίλα τους.

Οι άνθρωποι γεννηθήκαμε με προδιαγραφές. Μπορεί η ανθρώπινη φύση να μοιάζει με θαύμα, αλλά όλα είναι θέμα καλής λειτουργίας και συνύπαρξης των προδιαγραφών. Μία από τις βασικές προδιαγραφές μας λοιπόν, είναι η απόκτηση εξουσίας και άλλη μία η άσκησή της. Είναι γεγονός πως όλοι επιδιώκουμε να γίνουμε εξουσιαστές των υπολοίπων. Και ποιος δεν έχει φανταστεί τον εαυτό του με ένα σκήπτρο, ένα στέμμα, ένα τίτλο καλλιστείων ένα νόμπελ, ένα όσκαρ, ένα Eurocup στην τελική! Τόσοι καθρέφτες, τόσα όνειρα, τόση ματαιοδοξία...

Το καλό με την εξουσία είναι ότι κατανέμεται ακόμη και στον πιο απλό άνθρωπο. Το καλό με την εξουσία είναι ότι διαχέεται παντού. Το καλό με την εξουσία είναι ότι εφαρμόζεται με όποιον τρόπο γουστάρει κανείς και σε όποιο τομέα της ζωής του επιθυμεί. Το καλύτερο όμως είναι ότι την απολαμβάνει κανείς με όλη του τη ψυχή. Το κακό με την εξουσία είναι ότι ποτέ κανείς δε μπορεί να την ασκήσει ορθολογικά.  Όχι πως δε μπορεί. Απλά την ώρα που πρέπει, ξυπνούν τα εγωιστικά ιδεώδη που πλάθει ο αυτό-προστατευτικός μηχανισμός του ανθρώπου. Αυτο-προστατευτικός και έτερο-καταστροφικός.

Η άσκηση της εξουσίας ωστόσο, δεν είναι απαραίτητα κακή. Το σφάλμα σε αυτή την περίπτωση είναι ο προσανατολισμός. Αν δε ξέρει κανείς να διαβάζει χάρτες και πυξίδες, αν δε ξέρει ποιες είναι οι συντεταγμένες, αν δεν κατανοεί τα GPS και τα πάσης φύσεως destinators, καλά θα κάνει να μην πιάνει τιμόνια στα χέρια του. Ούτε πλοίων, ούτε αεροπλάνων, ούτε καν ποδηλάτων.

Οι χειρισμοί των ανθρώπων είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Έχει περάσει φαντάζομαι από το μυαλό σου να δαμάσεις κάποιον άλλο, έτσι; Πόσες φορές έχεις ακούσει κάποιον να σου λέει άλλαξε αυτό, κάνε εκείνο, γίνε έτσι, σκέψου αλλιώς, μη φέρεσαι παράξενα; Πόσες φορές έχει τύχει να το κάνεις; Πόσες φορές κατάλαβες ότι το έκανες και πόσες αναγκάστηκες να το κάνεις; Αν το άθροισμα σου είναι μηδενικό, τότε είσαι ακέραιος άνθρωπος. Είσαι εσύ και είσαι ωραίος και αδιόρθωτος τύπος. Σε πάω! Αν το άθροισμα είναι αρνητικό, τότε είσαι αυτός που ωθεί τους άλλους, είσαι εκείνος που τους εξαναγκάζει σε αλλαγές-όχι απαραίτητα σωστές ή αναγκαίες. Εσύ είσαι ακόμη πιο κουλ. Εσένα ενδεχομένως να θελήσω να σου μοιάσω μία μέρα. Μία συφοριασμένη μέρα που δε θα μπορώ να εξουσιάσω τίποτα άλλο παρα μόνο κάτι ξεχασμένους δουλοκόλακες μιας μικρής αυλής που κάποιος ξέχασε να ξεχορταριάσει.

Εμένα παρόλα αυτά άλλο μου τριβελίζει το μυαλό...Να το πω; Θα το πω...Την επόμενη φορά ίσως. Φτάνει για σήμερα..Πρέπει να κρατήσω μερικές λέξεις και για τη διπλωματική...

Τι μπορεί να θέλουν από σένα μερικά γκροτέσκα κεφάλια;

Ένα φάντασμα μπορεί να σε στοιχειώσει. Αρχή πρώτη: Ποτέ μην τα βάζεις με άγνωστες δυνάμεις. Ακόμη και αν τη γλιτώσεις και εξακολουθήσεις να μένεις σε ένα σπίτι χωρίς τους θορύβους των αλυσίδων που σέρνουν βαριά δύο πόδια αόρατα, αυτό δε σημαίνει πως θα γλιτώσεις και από τα παιχνίδια του μυαλού. Προσπάθησε να βρεις καλύτερα παιχνίδια, για δυνατότερους λύτες...

Ένα φάντασμα μπορεί να σε προσέχει. Αρχή δεύτερη: Οι φύλακες- άγγελοι υπάρχουν. Ίσως δε με πιστεύεις και προφανώς έχεις πολύ σοβαρά και αξιόλογα επιχειρήματα να μου παραθέσεις. Δε θα χρειαστεί ωστόσο. Μία μέρα θα βρεις και εσύ το δικό σου και αφού τα βρείτε μεταξύ σας, θα βρεις τη δύναμη να με καταλάβεις. Και αν ποτέ νομίσεις ότι σε εγκατέλειψε, απλά αγνόησε αυτή τη σκέψη. Σου δίνει λίγο χώρο για να βεβαιωθεί ότι μπορείς και χωρίς αυτόν να επιβιώσεις. Μην του θυμώνεις...

Ένα φάντασμα μπορεί να έχει σάρκα και οστά, μπορεί να κοιμάται και να ξυπνάει δίπλα σου, μπορεί να ζει μαζί σου και εσύ να το ταΐζεις καθημερινά. Αρχή τρίτη: Κανείς, όσο μόνος και αν νιώθει στη μιζέρια του, δε θα επιδιώξει να συγκατοικήσει συνειδητά, με ένα τέτοιο πλάσμα. Αν, ασυνείδητα έκανες την τύχη σου, πρόσεξε ότι κινείται δίπλα σου. Μερικές φορές θα έχει τύχει και σε εσένα να εύχεσαι να είχες πλάι σου ένα τόσο δα φαντασματάκι. Ίσως και να είχε πιο ανεπτυγμένη την αίσθηση της ακοής...

Τα φαντάσματα που μπορεί να φέρουν κάποιας μορφής υπόσταση μπορεί να μετατραπούν σε βαμπίρ. Αρχή τέταρτη: Φημολογείται έντονα στους κύκλους των σεναριογράφων/συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας ότι ένα βαμπίρ κινδυνεύεις να σου πιει το αίμα. Το χειρότερο όμως είναι ότι κινδυνεύεις να σου ρουφήξει τη ψυχή και αυτά τα ψυχολογικά βαμπίρ (για τα οποία όταν πρωτοδιάβασα σε μία θεωρία ψυχολογίας, γέλασα, ώσπου τα γνώρισα και μου κόπηκε το γέλιο) είναι τα χειρότερα. Δε σταματάν με τίποτα, παρα μόνο όταν σε εξοντώσουν. Όταν θα γίνεις ένα άψυχο σώμα που θα σέρνει τα δικά του δεσμά.

Ένα φάντασμα μπορεί να σε σώσει. Αρχή πέμπτη: Όχι, βέβαια, δε θα σου αποκαλύψει the easy way out για όλα τα ανοιχτά και φλέγοντα ζητήματα του βίου σου. Ίσως όμως να σε βοηθήσει να μάθεις να περνάς περισσότερες ώρες έξω, στο φως, στον κόσμο των ανθρώπων που δεν είναι τόσο ανθρώπινος. Όσο άσχημος και αν είναι, ίσως σε πείσει πως η ομορφιά του είναι δική σου υπόθεση. Ίσως καταφέρει να στρέψει τα μάτια σου εκεί όπου τους αξίζει να κοιτάνε.

Και αν πάλι γλίτωσες από τα φαντάσματα, αν κάποτε ξέφυγες από κάποιο βαμπίρ, αν οι δικοί σου άνθρωποι είναι αληθινοί τότε θα σου δώσω μία συμβουλή. Αν ποτέ βρεθείς περικυκλωμένος από μερικά περίεργα, γκροτέσκα κεφάλια, μην τρομάξεις. Θεώρησέ τα απλώς τα δικά σου πλάσματα του νου. Θεώρησέ τα τα δικά σου φιλαράκια. Σε καμία περίπτωση όμως μην πάρεις την απόφαση-την απελπιστικά δραματική απόφαση- να περάσεις μαζί τους περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται για να γίνει ανυπόφορη η ασφυκτική αδιακρισία της ξεδιάντροπης αγένειάς τους.

Εξάλλου, φιλαράκια δε χρειάζεται κανείς. Τα υποκοριστικά είναι μία  από τις φανταστικές χαριτωμενιές των λέξεων που κατά τα άλλα είναι άχρηστες στον πεζό κόσμο ενώ, οι αληθινές είναι απολύτως χρήσιμες για να μη γίνει πεζή και η ζωή μας.

Υ.Γ. Αρχή έκτη: Αν κάτι μέσα σου σε τρώει, βρες τον τρόπο να το ξεφορτωθείς. Αν του δώσεις αέρα, κάποτε μπορεί να σε στοιχειώσει.